برای ندا اقا سلطان شهید ازادی

امروز تو

به روز های رفته ی تو نمی ماند

ونیز به فردای تو

سپیده بود

که شفق را سلامی سبز گفتی

و سلامی سبز شنیدی

و بر گونه ی خیا با نهای خسته ی تهران

بو سه ای سبز نهادی

و چشمانت

زلال و روشن

درختان

و پرستو های عاشق نشسته بر بوته های پارک را

خیره نگاه می کرد

صبح امروز

دیگر تورا

نه سکوت بود

نه ملال بود

نه تنها ئی

چشمانت

سبز می دید

سپیده ای بود نه چنان چون گذشته ها

که امروز تو را

عطشی پا یان نا پذیر بود

به گفتن سلام

وبه شکستن سکوت

در گرگ و میش این شهر بزرگ

در خیا بان

می خواندی

و می نو شتی

درس اغا زین

ازادی بود

ودرس پا یان نیز

وچهره این سرزمین

تخته سیاه را می مانست

با نگاهی به ان دلداده ات

و نگاهی دیگربه

کو چه های خسته تهران..

امروز تو

به روز های رفته ات نمی مانست

و هر چه بود

در نگاه تو سبز بود

چون پرچمی سبز

بر خیابان خشمگین پا یتخت در امدی

و با خطی از خونابه

واژه ی ازادی را تقریر کردی

درخشان و سرخ

تا همیشه

تا جا ودان!-

ندا

رهی به سینه تو چون گلوله باز می کند

دلم سرشک خون نشان زغم نیاز می کند

پیام خون سرخ تو به هر کجا که می رسد

به لحظه های خیزشی دری فراز می کند

به کارزار مردمی ندای لا له گون تو

دم حیات می دمد سرود ساز می کند

شتک چو لاله می زند به بوم رزم اخرین

جهان حکایتی از این گداز می کند

درو ن دود و موج خون نشانه های دست تست

که دست اتحاد را به ما دراز می کند

ندای بی نهایتی- زخیزشی حکایتی

نگاه تو روایتی بدین طراز می کند

گمان مبر که دادها به شهر خامشی رود

که بل به اوج می رسد ره حجاز می کند

ایرج

ندا تو در این عصر-ژاندارک سر زمین مان ایران و سمبل ازادی تاریخمان شدی سرزمین ارش- سیاوش ها به تو وهم رزمان ات می بالد                           

"ندا"ی ازادی

وقتی که چشمانت ازادی را فریاد می زنند بغض جهان زیر نگاه تو

شکست و گریست                                                                 

تو با نگاهت زمان را میخکوب کردی و "ازادی"ماتم گرفته در سوگ تو

اشک هایش را بر سنگفرش خیابان ها جاری کرد!                        

همه گلوله خوردند و جان دادند-ولی گلوله تو از جنس دیگری بودکه دنیا

شاهد مرگت شد                                                                          

ندا دخترم- نگاه تو در واپسین لحظه ها- وجدان ما را شرمسار تر کرد- 

شرمسار تو-معصومیت تو-جوانی و شجاعت تو-شرمسار قلب توکه اماج

گلوله های (خدا)برای منا دیان رسولش"محمد"شد                              

اما فرو خواهد پاشید این کاخ خدا یان- به هنگام که نا یبان امام زمان 

دروغین اش قلب جوانان وطنم را نشانه می گیرند                               

مرگ تو- مرگ خدایان سر زمین مان را زود رس کرد و بدان که تا رسیدن

ان روز-ما از حنجره ی خاموش تو فریاد خواهیم کشید                          

تو در میان ما هستی وبدان که نبض خاموش ات در رگ های تک تک

همراهان تپیدن گرفته است!                                                             

ندا تو در این عصر ژاندارک سرزمین مان ایران و سمبل ازادی تا ریخ مان      

شدی سرزمین ارش و سیاوش ها به تو و هم رز  مان تو می بالد!        

ی - صفائی  یکم تیر ماه ۱۳۸۸                                                  

قتل

قتلهای زنجیره ای

قتلهای انبوه

ودر این پنهانی

این یک پرونده شفاف است

قتلهای قانو نی

خدایان شاد شدند

و سنگ دوباره سیراب می شود

من خوابم

و تو بیداری

پلک ها یم را مکش

من این کابوس را دیده ام

بارها

من از چشمانم می ترسم

میان دود و گاز و اشک

مردان مور چه ای با کاسکت و ماسک و با توم

وچراغهای روشن

یکبار دیگر اشغال شدیم

فقط شیشه نیست که  می شکند

من این کابوس را می بینم

که تو بیدار ائی

من از چشمهایم می ترسم که دیده اند

چشمی بر اسفالت

ندای ان چشم در همه گرفت

در ختی از ان نگاه بر امد

سایه تیره اش بر همه خاک لرزان

پلکهایم را مکش

من از این کابوس می ترسم

که چشم مرده یک قتل بمانم

درست میان خیابان

هر چند قانو نی

ومن از خاموشی این ندا می ترسم

من از ان فراموشی

من از این وحشت می ترسم

فقط شیشه نیست که می شکند

هوای اینه باید داشت.

بیت سوم  JUNدوهزار و نه

ا- ما هان

ریشه در خاک

گیرم که در با ورتان به خاک نشسته ام

وسا قه های جوانم از ضربه های تبر هاتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این بام نشسته

در کمین پرنده ای -پرواز را علامت ممنوع می کنید

با جو جه های نشسته در اشیانه چه می کنید؟

گیرم که می زنید- گیرم که می برید-گیرم که می کشید

با رویش نا گزیر جوانه چه می کنید؟

^{ندا با ماست}

^{ندا از ماست}

^{ندا نماد همه شهیدان جنبش}

^{دادخواهی مردم ایران است}

^{تا ما را خاموش کنند}

^{تورا به اتش کشیدند}

^{فریاد ما تندر شد}

^{و خاموشی تو ولوله در جهان اندا خت}

^{تورا زدند تا اهی به لب نیا ید}

^{و اه ها عصیان شد}

^{تورا زدند}

^{تا دست های به اسمان رفته بی رمق}

^شوند

^{ودست ها مشت شدند}

^{تورا زدند}

^{تا ما سخن از حق نرانیم}

^{وجهان دادخواه تو گشت}

^{پرنده را نشانه رفتند تا پرواز را}

^بشکنند

^{ولی پرواز}

^بیکران

^{چون زمین و چون زمان}

^همچنان

^{پرتوان است و بی زوال}

^{از تهران تا تو کیو}

^{از کا مچاتکا تا کالیفرنیا}

^{بر بیداد شوریده اند}

^{بیدادی که بر تو رفت}

^{وامروز از سیدنی تا سوئد}

^{دست در دست ما نهاده اند}

^{که ندا- ندای ماست}

^{ندا از ماست}

از انقلاب تا ازادی

دریا خروشید

خلقی به لب اوای گلرنگ رهائی

با مشت پولادین و عزم اهنین

ازسینه ی این موج جوشید

خیزابه هائی کز دل دریا بر امد

سیلی گران شد                

این سیل شور انگیز سرشار از تهور

ازانقلاب امد به ازادی گرایید         

این خیزش-این پیوستگی-این پایداری

رنگ لهیب سرکش اتشفشا نست     

گفتی که در انبوه این امید واران      

خورشید عالمتاب تابید                  

وز سینه هاشان                         

گلبانگ ازادی تراوید                     

میشد دراین مردم دل خورشید را جست

میشد زباغ روشن این شرزه شیران        

بی هیچ تردید گل امید را چید                

اینان به رزم مردمی - دریا دلانند            

اینان سراپا اتشند اتشفشا نند                

دردانه فرز ندان ایرانند اینان                     

خیل دلیرانند اینان                                   

۲۸ خرداد ماه ۱۳۸۸                                 

زیادی بس است   گرسنگی و غذای مردم

در انهدام خدا روی شیروانی روی شهر ها

رقص مردگان بین میهمانی بین قبرها

چقدر سر هدر می شود..

چه سر ها چه سر ها چه سرها

روی قاتلان درختها می افتند و از دهان قاتلان چه تیرها..

عکس ها و خبر ها واقعی نشد...

دیدی چطور بود روح اخبار.. دست و پا زنان می شد امار..

کشور لطیفه ای خونین است..امروز را می گویم لین جوک بیمار

با ما به خیابان بیا!ای مقصر این ثمرها!

وگرنه قهقهه حضرت شیطان می کند شهر را سمپاشی..

زیر پا هامان چه پاها.. چه دلها..چه سرها

من اینجا وزن ندارم

مژه مصنوعی و تاج و تزئینات دیگر هم!

روی هوا راه می روم..

توی قبر بیدار می شوم.. هرلحظه..

کدام یک کمی کمتر ترسناک است؟ خواب یا بیداری؟!

ببین چطور مرده چشم و گوشهای روزنامه!

باران خدا کند با چشم بباری! کم اورده ایم!

روی سنگ قبرها..یک لحظه ای بخاری...با چشم دو خته ...

باید بخوانی میان شهر های عیب..

تا قعر اقیانوس های نا شنا خته اواری..

بیکاری؟!

چرا اعتماد می کنی به پله ها؟!

بالا نمی روید ها!

پا ئین رفتن شان را پا هام- چشم هام ضبط کرده اند

که بر نگشته اند

تا دوباره دیده اند

دوباره دوباره دوباره بار...

که بببینید این شایعه را با چشم ها ...

سوار سیل هیچ به اسمان می برد ملت غیور من..

درد می کشد تبعید صبور من..

می نالد دیوار  از صدای رشد مردم در خیابان ها   می زند زیر این اواز..

این پله ها را درست تر ببین

درست تر درست تر دوباره بار...

صدا می اید

این صداست که می اید

ان نداست که می رود

اینک                            

شریان های شهر پر می شوداز

گام های بلند رها ئی             

این صدا ی کیست که این چنین

اشفته است خواب مرا            

فریاد می کشد   دژخیم

خیمه می زند به عبث در تو فان

این صدای من است کر گلوبر

می خیزد خون الو د

مرغ حق پر می کشد در شب به

صد امید             

اه این خدای گور زاد 

غافل است  یک دست بی صداست 

این صداست که می اید

ان نداست که می ماند

اول تیر ۱۳۸۸                     

اگر چه پیله های ظلم و تاریکی

همه از اهن و با توم و زنجیره

میون این تب بی وقفه پر واز

برای کشتن پروانه ها دیره

-------------------------------------------------------------------------------------------