ازمیان خبر ها خواندم:پدر خانواده   فوت کرده بود. و پسر نان اور خانه شده بود .فقر  وتنگدستی به  خانواده فشار اورده بود   یک رو ز  پسر   خواهر ۱۲ ساله خودرا به جنگل های نزدیک  می برد و در حالیکه گریه می کند گلو ی خواهر خودرا اتندکی فشا ر  می دهد . دختر می گو ید:برادر  برای چه گریه میکنی؟   ایا به به یاد فو ت  پدر افتا ده ای؟ یا برای   اینکه  من گاهی بستنی یا رو سری از تو می خواهم  .من دیگر قو ل  می دهم  که بستنی  و رو سری نخواهم   . اما برادر  در حالیکه  گلو ی خواهر را فشا ر می دهد میگوید:نه ما فقیریم  من تنها نان اور خانه هستم  و میبینم  که پو لی که بدست می او رم کفاف مخا رج  زندگی ما رانمی کند   همه چیز گران است   . ما در فقر بسر می بریم فقر و تنگدستی بد ترین حا دثه ای است  که برای خا نوا ده ای   میتواند پیش بیاید  نگران ان هستم که تو در اینده مثل  بسیاری  دختران دیگر   مجبو ر شو ی به فسا د روی او ری  ومن  نمی خواهم تو  فاسد شوی     وبه فساد روی اوری    و بر فشا ر بر گلو ی خواهر خو د می افزاید   دختر دیگر صدای برادر را نمی شنو د  واشک ها ی او را نمی بیند برای اینکه  فشار دست برادر  بر گلو ی او  او را خفه کر ده است. به کجا ی این شب تیره  او یخته ایم    بنشینیم   و بیا ندیشیم

هشتم   مرداد   ماه سال     ۱۳۸۰   دکتر امیر  حسین    اریانپور  در حالی از میان ما رفت  که رنج غربت در میهن  قطره قطزه ابش   کرد. اریان پور  نام تنها یک فرد نبود    جا معه شناس  بزرگ-یا رو شنگری جریان ساز نه!دکتر امیر حسین اریان   پور  نام   یک نسل  بود . امو ز گا ر امو زگاران ایران ومعلم انسان ساز.متفکر نامدار ایران  - با او ردن شعری   از او یا د او را زنده نگا ه می داریم: (گربخواهی گر نخواهی شب رود)                                                                                              اینجهان ما              جهان بو ده هاست      انرا چوتاروپود بوده هاست       لیک پو ینده است ذات بو ده ها    خود نیاز  امد بسان رود ها      هر چه را "این" گو ئی اخر "ان" شود    این شو د نابو د انگه ان شود      در دل هرچه بو د نا بودان نگر    دردل نابو د ها - بو دان نگر   چون شود نا بو دانچه هست بو د             مرغ فردا   بال  و پر خواهد گشود        مرز   دیروز است و فردا رو زما   مام فرداـدختر دیروز ما             هرچه را تو بنگری  ان یک دواست      هم پیام کهنه هم پیام  نو است  کهنه ونودو ستیزبی درنگ         قلب  هر چیز است  یک میدان جنگ      نو فرو کو بد رقیب کهنه را      نو بپا لا ید حریم خانه را             رین کشاکش   خو یش هم دیگر شو د    ان چه نو بو ده است   خو د نو تر شود                                 زین سبب  اینده پر ما یه تر است   از گذشته از هم اکنون بر تر استروز  من فرداست فردا   رو شن است  شام تیره بام را ابستن است                رو شنی  زاید  زبطن تیرگی     زاده بر زاینده  یابد چیرگی     گر بخو اهی و ر نخو اهی شب رو د           صبح تا ریخ بشر  ناگه دمد   ما همه در راه صبح رو شنیم در دل تاریخ ان سو می رو یم                     سیر ما  سا زنده تا ریخ ماست     سیر تاریخی کجا از ما جداست؟  جنبشی از جان ودل  با چشم باز  مرد  اکنون را کند اینده ساز   افتاب  زندگی  تا بنده باد      چشم ما بر طلعت اینده با د

شب که می اید  و کو بد  پشت در را            به خو دم  می گو یم     من همین  فرداکاری خواهم کرد       کا رستان و به  انبار  کتان فقر  کبریتی   خواهم  زد    تا همه  رفیقان من و تو بگو یند             فلانی   سایه  اش سنگینه         پو لش از پا رو بالا میره         در ان  لحظه من مرد پیرو زی خو اهم بودو همه مردم   - با فدا کا ری یک بو تیما ر    کا ر و نان  خو درا  در دریا می ریزند    تا که جشن          شقایق  سرخ گستا خ مرا  با زلا ل  خون صا دقشان    در فراز   شهر اذین به بندند  و به دو ر نامم مشعل   ها بیفرو زند   و بگو یند:  خسرو   از خو د ما ست      پیرو زی   او در پشت پیرو زی ما ست  و در این هنگام است   که به مادر  خواهم گفت: غیر از ان یخچا ل  و مبل و ما شین         چه نشستی - دل غا فل     ما در   خو شبختی خو شحالی  این است  که من و تو        میان قلب پر مهرمردم           باشیم      و به دنیا نو ری دیگر بخشیم    شب که  می اید  و می کو بد پشت در را   به خو دم می گو یم     من همین   فردا   یه شب سنگین و مزمن    که به رو ی پلک همسفرم خو ابیده است    از پشت خنجر خو اهم زدو در درون زخمش    صد ها بمب خو اهم ریخت       تا اگر خو است بیا زارد پلک او را        منفجر گر دد و نا بو د شو د   من   همین فردا         به رفیقا نم  که همه از عریا نی  می گو یند خوا هم گفت:  گریه کا ر ابر است   من وتو با  انگشتی   چون شمشیر من و تو  با حرفی   چون با رو ت   به  عریا نی پایا ن بخشیم   و بگو ئیم    به دنیا  بفر یا د بلند  :   عا قبت دیدیدکه ما         صا حب خو رشید شدیم      و در این هنگا م است    و در این هنگا م است  که همان بو سه تو خوا هم بو د کز سر مهر  به خو رشید دهی      ومن  شاد از این  پیرو زی   به حمیده   رو سری خو اهم دادتا از با د جدائی   نهراسد    و  نگو ید  چه هوای سردی   است حیف شد مو یم را کو تا ه کردم شب که می اید و می کو بد  در را به خو دم  می گو یم   اگر از خواب شب یلدا   بر  خیزم    اگر از خواب شب یلدا بر خیزم   ما همین   فردا   کا ری خو ا هیم کرد       کا ری  - کا رستان

چند این  شب و خامو شی؟ وقت است که بر خیزم وین  اتش خندان را با صبح بر انگیزم   -                گر سو ختنم  با ید   افر و ختنم  با ید        ای عشق  بزن  در من کز شعله به پر هیزم                      صد دشت   شقایق  چشم در خون دلم  دارد      تا خو د به کجا اخر با خاک در امیزم                         بر خیزم  و بگشا یم  بند از دل پر   اتش        وین سیل گدا زان را از سینه فرو ریزم                              چون   گریه گلو گیرد  از ابر فرو با رم        چون خشم رخ افرو زد در صا عقه او یزم                                ای سا یه  سحر خیزان  دل وا پس خو رشیدند        زندان   شب یلدا  را بگشا یم  وبگریزم                               

فجایع و بیداد   مختص  و منحصر به یک دسته و گرو ه   و یا به یک قشر اجتما عی و یا نژاد ویژه نیست بلکه  از و یژگیها ی   اجتنا ب نا پذیر   قدرت است که در دست   فرد و افراد قلیلی  متمر کز می شو د و این مدعا در طو ل تا ریخ چهره خو د را نشا ن دا ده است جوا هر  لعل نهرو  می نو یسد:به سال ۱۵۶۸- انگیزاسیو ن اسپا نیا  عملا تما م مردم   بند ر لینه  را به عنوان   ارتداد و بی دینی محکو م به مرگ       کرد. این محکو میت   عجیب و حیرت انگیز بو د    و در تا ریخ بی نظیر   چرا که   در یک فرمان  سه چها ر سطری   یکباره  سه ملیو ن  نفر محکو م  بمر گ شدند      و سرداری  به نام  دوک الو ا - از طرف        حکو مت  اسپا نیا و جا معه مسیحی   ما مو ر اجرای این جکم  بو د و با رها قتل عام ها  و کشتا ر های هو لناک صو رت گرفت   و تمامی مردم یک نا حیه به یکبا ره نا بو دشدند .الوای اسپا نیائی  در کشتا ر   و حشیانه  ی  مردم با چنگیز و تیمو ر رقابت می کرد  و حتی اغلب از مغو لان   پیش می افتا د. قدرت به اضا فه حر ص و از  دشمن  بی اما ن مفا هیم  وا لای انسا نی است و به  هما نگونه   که ظلمت در برابر رو شنا ئی  تحمل  و تو ان ندا رد و قدرت نیز پیو سته از مفا هیم   وا لا ی انسا نی   در هراس است و به مجرد پیرو زی  تما می عنا صر پا کی  و فضیلت  را در درو ن ادمی نا بو د می کند و شقا و ت و بی رحمی که که از مشتقا ت عنا صر حرص و از  است  با قدرت و قو ه ادغام می شو د و بیداد را به او ج اعلا می رسا ند و به عبارت دیگر  بنیا ن نیرو  و قدرت قها ر  که دست به دست عنصر  حرص و از می دهدو بر ستونها ی  غو ل پیکر   زشتی و نا رو ائی   و فجا یع استوا ر می شو د تا زو ر مندان ابتدا  بو سیله       سا خت اندیشه مردم   و سپس به اتکاءنیرو هائی که در اختیا ر دا رند  - به غار ت بی رحما نه مردم و خلق ها   به انواع گو نا گون مبا درت ورزند

از رویا  رو ئی   این دو در طو ل تا ریخ  و در روند تکا مل اجتما عی    دو پدید ه دیگر   زا ده می شو د - سفا کی  -و دد منشی برای  دسته نخست -  و پیرو زی و عظمت   برای دسته دو م   بهمین علت است   که   که قدرتها ی قا هر در طو ل تا ریخ   با همه ی تو انا ئی  و امکا نات   نا محدود و با همه        شقا وت  بی رحما نه  ئی  که از خو د  برو ز می دهند باز هم  در مقا بل  عظمت   بی پا یا ن مردا نی چون  :جر وا نو برو نو -  ژان هو س  - تو ماس مو ر - اسپا ر تا کو س -  و با بک خرم دین  -و  بزرگ      حلا ج   -به زانو  در می ایند{....  ابن خلدو ن  از قو ل  مسعو دی  نقل  می کند:که یا ران عثمان  بن  عفان    به جمع ما ل و تملک   ارا ضی پر دا ختند . و شرح می دهد   که عثمان   در هنگام   مرگ  یک ملیو ن  و پا نصد  هزار   دینا ر   و یک ملیو ن هم نزد خا زن دا شت .و قیمت املا کش یک ملیو ن دینا ر می شد  منصو ر  خلیفه دو م  عباسی    به فر زن دش می گو ید:هما نا   من من در این شهر از بهر   تو   چندان  ما ل اند و ختم  که اگر مدت ده سا ل خرا ج  مملکت  را شکست  افتد  و چیزی به دست نشو د. رسو م تما مت  لشکریان و مصا رف دو لت  و عطا ی  ذریه پیا مبر    و مخا رج   سر حدات   با      اند و خته   ی من  در این مدت  کفایت   تو انی کرد .    خیزران ما ددر ها رو ن ال رشیدمحصو ل املا کشدر عرض سا ل  به ۱۶۰  ملیو ن  در هم می رسید  ...  از گو ر ما در مقتدر با لله ۶۰۰  هزا ر دینا ر بیرو ن او ردند-  چنا نکه  می دا نیم   اعرا ب یعنی همان کسا نی  که با ندای  مسا وات به ایرا ن رو ی او ردند پس از انکه با تمد ن ایران اشنا شدند   خوا ه نا خو اه تحت تا ثیر  تمدن  و فر هنگ جدید  قرار گرفتندو به حکم تا ریخ  - سا دگی و مسا وات  و برابری  دو ران گذشته   را فرامو ش کردندو  به احکام   و دستو رات  دین  تا انجا که با منا فع اقتصا دی  انا ن  سا زگا ری  داشت  گردن نها دند و سایر تعا لیم  اخاقی حضرت  محمد(ص) و قران  را یک با ره  یک با ره فرا مو ش کردند و همین که  پا یه های حکو مت و فرمان رو ائی انا ن  اند کی  استحکا م  گرفت   و با ملل  تا بعه  شرو ع  به بد رفتا ری کردندتا جا ئیکه  رفتا ر  اعراب  ملل  عجم  عجم  شبیه  رفتا ر خو ا جه  با غلا م بو د  ملل غیر عرب حق ند ا شتند  دو شا دو ش اعراب را ه برو ند- در جنگ ها  جز و   پیا ده نظا م بو دند حق دا شتن لقب ندا شتند  و هر گاه  در کو ی برزن  عربی با بار با عجمی مصا دف می شد عجم مجبو ر به حمل بار اعرا بی بود

بی   گما ن   تا ریخ   پیدا ئی   رنج  ها   و درد ها  ی بشری   و جنا با ت سهمنا کی  که هستی ادمیرا در هم پیچیده   از ان لحظه   می شو م   و نا میمو نی  اغا ز گردید ه  که فلسفه ایده الیسم و به تبعیت   از ان عنصر حرص و از  چو نان یک  بیما ری   در مجا مع   جهانی تو لد یا فته  و در  خانه    دل ادمها   رحل  اقا مت   افکنده است  حرص   و از بشر  مسئله   سا ده  و بی  اهمیتی   نیست    زیرا  که مشقات  بیشما ری  دارد و اگر   هما نگو نه  که اتم را می شکا فند  و بر ازو رمز  ان پی میبرند  و حرص  و از  را هم مو رد   تجزیه و تحلیل    قرار می دهند خوا هیم دید  که تمام   نا رو ائی   و نا ارا می ها و تما م  فجا یع  و قتل   ها  و تمام زشتی ها و پلشتی ها  که دراین چند هزار سا له تا ریخ رو ی دا ده است همه و همه  نا شی   از همین  دو عنصر  نیرو مند است   که به اتکا ء   فلشفه ایده الییسم  و قدرت قها ر   نگهبا ن   ان عمل می کند    و باز می بینیم  که از لحظه ی تو لد  این  فلسفه  - جوامع بشری   هم به دو دسته تقسیم شده اند    دسته ایکه  در پر تو   نیرو ی قها ر  این فلسفه   بهر جنا یتی دست یا زید ه اند   و دسته ای که   هر جنا یتی را تحمل کر ده اند    دسته ای که چو ن زا لو خو ن مکیده پرو ار شده اند  و دسته ای که  خو ن دا ده چو ن دو ک لا غر شده اند  دسه ایکه             استثما ر می کند و حا صل دست اورد ادمی را غا رت می کند   و تو ده عظیمی  که مو رد استثما ر قرا ر می گیرد   و تما م دست او ردش  به یغما میرود.

شیر سرخ        این رام رام   رامتر از هر چه   در خیال   فرا ز اید  این صا بر  - این صبو ر    یا د او ر حکا یت ایو ب      و قتی کا سه  صبرش    لبریز   می کنند       و قتی  که  تیغ   طعنه  و تهمت   را  با بند بند   جا ن و تنش تیز می کنند    ایا سزاست   جا مه  تز و یر و مکر را      در زیر   چتر  صبر و صبو ری به تن کند         از شیر خشمگین   از شیر  سرخ ما نده   به  زنجیر     جز غرش شگرف    نه شا یند ه است            رو با ه را بگو ی     ارزانی تو جا مه تزو یر    این جا مه برا زنده تو است

لب بریده- چشم و گو ش بریده    -   لب پر-و عطر  - عطر بریده ان  زن قهوه  ای در فضای افیو نی  شمعو عود  که پشتخط به پشت خوابیده   و خواب عرو سی می دید                    نور پریده- دا ماد  پریده      رنگ  و رو ی پریده                                                                             گربه  ای بی صاحب و گیج  دنبا ل پشت بامی    تا از لین  بام   به ان بام   ... در خرابه ها   میگردد  و چشمی به جای ماهی  می بلعد               مو شی دواندند   زیر پوست زمین    شا ید زنی   می مو ید           و انگشتان   اتش   گر  فته اش را بر سر می کو بد      تن له   شده   -خود کا ر له شده- لستخوان له شده                      رویای   له -    ذر چشمان  لهیده  زنی    رو به راه که   قاب   گرفته بود  پنجره او را     و پشت  شعر هاش ابر کرده  با ران می با رید     تا اسب سپیدی   که سو ارش   را خو رده  و پس نداد  جاده انچه را که با خود برد   له   له   همه همه  همه  له                                                                                لا  اله  الا له                                             پیر زن پستان چرو کیده اش را بر خاک  می ما لدو    کودکی چند   ما هه  در  اغو ش ما دری   زنده می ماند تا زندگی  او را درست و ذرسته گا ئیده با شدو من تکه تکه هایم را  از زمین جمع می کنم!  یکسو   سر شکسته ام را   از لای اجرها بیرون  می کشم وسوی   دیگر   انگشتان  پا یم را  که هنوز می جنبد   روی دست غربال می کنم-  راه را از راه راه رگها و خطهای  این کا غذ  خط به خط شتلپ  بیرو ن  ریخته ام
ادامه مطلب