باران

X

باران

ادبیات و فر هنگ وهنر امروز


	سرگدشت از احمد شاملو سایه ابری شدم -بر د شتها دامن کشا ندم خا رکن باپشته خا رش به راه افتاد عا بری خاموش - در راه غبار الود با خودگفت:-هه جه خا صیت که ادم سایه بک ابر با شدکفتر چاهی شدم از برج ویران پر کشدم برزگر پیرا هنی بر چوب.-روی خر منش اویخت دشتبانبرون کلبه -سایه بان چشمهایش کرد دستشرا . با خو د گفت:هه-چه خا صیت که ادم کفتر تنهای برج کهنه ای با شد اهوی و حشی شدم -از کو ه تا صحرا دویدم کو دکان در دشت با نگی شا دما ن کر دند گاری خردی گذشت ارا به ران پیر با خو د گفت:هه - چه خا صیت که ادم اهوی وحشی بی جفت دشتی دو ر با شد. مرغ دریا ئی شد م نیزار غو کا ن غمین را تا خلیج د و ر پیمو دم مرغ دریا ئی غریو ی سخت کرد از سا حل مترو ک مرد قا یقچی کنا ر قا یقش بر ما سه مر طو ب با خو د گفت: هه-چه خا صیت که ادم ماهی ولگرد دریا ئی خمو ش و سر د با شد کفتر چا هی شدم از برج ویران سر کشیدم سا یه ابری شدم بر د شتها دا من کشا ندم اهو ی و حشی شدم از کو ه تا صحرا دو یدم ماهی در یا شدم بر اب های تیر ه را ندم د لق در ویشان به دو ش افکندم و او را د خواندم یا ر خا مو شا ن شدم بیغو له ها ی راز گشتم هفت کفش اهنین پو شیدم و تا قا ف رفتم مر غ قا ف افسا نه بو د افسا نه خواندم با ز گشتم خا ک هفت اقلیم را افتا ن و خیزا ن در نو شتم خانه جا دو گران را زدم طرفی نبستم مرغ ابی را به کو ه و دشت و صحراجستم و بیهو ده جستم پس سمندر گشتم و بر اتش مر دم نشستم . \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385 \|


	گل امید از فریدون مشیری هوا هوای بهار است و با ده باده ناب به خنده خنده بنوشیم جرعه جرعه شراب در این پیاله ندانم چه ریختی پیداست که خوش به جان هم افتا ده اند اتش و اب فرشته روی من ای افتاب صبح بهار مرا به جامی ار این اب اتش در یاب به جام هستی ما ای شراب عشق بجوش! به بزم سا ده ما ای چرا غ ماه بتاب! گل امید من امشب شکفته در بر من بیا و یک نفس ای چشم سر نو شت به خواب مگر نه خاک ره این خرابه با ید شد؟ بیا که کام بگیریم از این جهان خراب \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385 \|


	بینوا دکتر نصرت اله کا سمی دی از رهی گذشتم و دیدم به گو شه ای خلقی ستا ده اند و هیا هو به پا بو د گفتم که این تجمع و غو غا برای چیست گفنند:بهر مردن مردی گدا بو د گفتم چه نام داردو فرزند کیست او؟ گفتند: بینوا -پسر بینوا بود اشکم به دیده امدو گفتم شنا ختم این بینوا برادر بی چیز ما بود \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385 \|


	نا بینا و ستمگراز رهی معیری فقیر کو ری با گیتی افرین می گفت که ای زو صف تو الکن زبا ن تحسینم به نعمتی که مر ا دا ده ای هزا ران شکر که من نه در خو ر لطف و عطای چندینم خسی گر فت گریبا ن کو ر و با وی گفت که تا جوا ب نگو ئی زپا ی ننشینم من ار سپا س جها ن افرین کنم نه شگفت که تیز بین و قو ی پنجه تر ز شا هینم ولی تو کوری و نا تندرست و حا جتمند نه چون منی که خداوند جاه و تمکینم چه نعمتی است ترا تا به شکر ان کو شی؟به حیرت اندر از کا ر تو مسکینم به گفت کو ر :کزین به چه نعمتی خوا هی که رو ی چون تو فرو مایه ای نمی بینم \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385 \|


	در وصف نو روز از منو چهری دامغانی روزی بس خرم است - می گیر از بامداد داد زمانه بده که ایزد داد توداد خواسته داری و ساز - بی غمبت هست باز ایمنی و عز وناز - فرخی ودینوداد امده نو رو ز ما ه- می خور و می ده پگاه هرروز تا شامگاه- هر شب تابامداد بر جه تا بر جهیم جام به لب بر نهیم تن به می اندر دهیم - کا ری صعب او فتاد مرغ دل انگیز گشت -باد سمنبیز گشت - بلبل گلبانگ صدا بر گشاد بلبل باغی به با غ - دوش نوا ئی بزد خو بتر از با ر بد - نغز تر از با مشا د تا طرب و مطرب است - مشرق و تا مغرب است تا یمن و یثرب است - امل و لستار باد بنشین خو ر شید وار - می خو ر جمشیدوار فرخ و امیدوار - چون پسر کیقباد \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه بیست و ششم اسفند 1385 \|