هو شنگ ابتهاج (ه.ا. سلیه)  همین رو زها وارد هشتاد مین سا ل تو لد خو د خواهد شد هوشنگ ابتهاج شا عری است که هم در شعر نو وهم در شعر کلاسیک و بو یژه غزل  اثار گرانبها ئی از خو د به جا گداشته است و اشعا ر او خو استاران و طرفدا را ن بسیا ر دارد ما  هشتا دمین سال تو لد این شا عر بزگ را به او و خانواده او تبریک می گو ئیم و شعری از او می او ریم                                                                                       شبی-                                    کدام  شب؟-شبی    شبی  ستا ره ای دهان گشو د- چه گفت؟ نگفت از لبش چکید                                             - سخن چکید؟- سخن نه اشک                     ستاره می گریست                                                      -ستا ره کدام کهکشان؟                                                                                              ستا ره ای که کهکشان نداشت                                          سپیده دم که خاک  در انتظا ر روز خرم است                                                                                                                               ستا ره ای که در غم شبانه غرو ب کرد-نهفته در نگاه شبنم است

دنیا صحنه  دیدن و شنید ن  و به خا طر او ردن  و به خا طر سپر دن است  ما از کنا ر خدا امدیم و به اغو ش او با ز می گر دیم و این هما نی است که خدا خو استه است و می خو اهد . فقر و ندا ری را لمس می کنی   و در حا لیکه دلت حسرت زده از لمس  دا شتن است . او را که       زیبا ست  او را که شریف است و نمی تو انی  خو د را در کنا ر او به بینی و دو را دو ر می نگر ی  . هما ن ادم شریف به ظا هر را می گو یم  هما نی که اگر با دقت و نا فذ بنگر ی  شرا فتی  در با طنش نمی یا بی  هما نی که تو را منع می کند  و خو د وا رسته از قید شرم و حیا- همانی که خو د را حاکم عا دل می داند  اما عدا لت را نمی  شنا سد  همانی که تو را لگد می زند  بی خبر از انکه به خو د لگد می زند  او را شریف     می دا نیم در حا لیکه ما را تقسیم کرد و بینمان تفا و ت ایجا د کرد .او را شریف می دا نیم  در حا لیکه ما را طر د می کند و به ما نا سزا         می گو ید  حق را از ما می گیر د و ما را  مطرو د  و مفلو ک می شما رد  در حا لی که  خداوند معبد قلب ما را نو ا زش می کند  با او به        را حتی  حر ف می زنیم . اشک می ریزیم  و در اغو شش ا را م می گیر یم  خدا همان حاکم شریفی بو د  که به دا ت شرا فت دا شت و به ظا هر همانی که  در اون دیدار ما برایش  یکسا نیم      در او ن  دیار- زیبا رو و زشت رو گا هی  عو ض می شو ند  و این همان امید مستو ر ومخفیا نه ایست  که خدا در ذات دنیا و دنیا ئیان  نها ده تا به بینند کدامین انسان این گنجینه را  با خو د حمل  می کن د  ذات انسا نیت و انسا ن بو دن را  نه     دا شتن ظا هر انسا نی  که ظا هر فنا پذیر است و با طن فنا نا پذیر  خدا سکو ت می کند  اما نگا ه خدا سر شا ر از کلام است .خدا بنده ای راکه قلبش  را با او پیو ن د زده رها نمی کند  و این بنده  برای هر کس سگ با شد برای خدا و جو د تقسیم شده خو دش است  او از زجر بنده خو دش نمی خندد . اشک می ریزد اما نمی بینیم چو ن اشک ها ی خو دمان نزدیکتر به گو نه هایما ن  هستند . خدا به ما می شنا ساند معنی دنیا و اخرت را و ما را هدایت می کند تا بیا بیم  گنج نهفته قلبمان را  که امید ذات پر و ر دگا ر یکتا  ست . خدا شریفا ن ظا هر  را رها می کند و وا رسته از حق -نا حق می کند  ولی خداو ند بنده به حقش را رها نمی کند .چرا که با ز حتی اگر سگ با شد  التیا م خدا را به جان می پذیرد و       خو دش را به او می رسا ند . امید وا رم که کلا مم به گو ش انها که این تلخیها  را می چشند و سکو ت می کنند به رسد ( پا یا ن)

خوانند گان چند ی قبل در (باران) داستا ن  سگ  اثر  (با جین) با بر گردان  من را خو اندند اینک  خانم  مهرنو شُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُ کیانی شادنویسنده  فرزانه  نقدی  بسیا ر جا لب و  خواندنی بر این داسنات نو شته اند که ان را می خو انید                                                                               این داستان  بیان  حقیقتی  تلخ است  حقیقتی  که محد  و د به زمان  و مکان خا صی نبو ده و نیست  ونخواهد  بو د .چرا که ما به دنیا می ائیم در حا لیکه نمی  دو نیم  محل تو لد مو ن  در کدام  نقطه از  زمین خا کی خد است.   بی  گنا ه چشم با ز می کنیم   و بسیا ری  از ما در پر  قو       دست و پا می  زنیم  و تعدا دی  در میا ن  گو نی های  زبر و پر از ات و اشغا ل های  بد بو .  تعدا دی  از ما  مو رد دست نو ازش مهر بانی قرار می گیریم   وتعدادی نو ازش  خصمانه و تا زیا نه  شلا ق را به جو ن می خر یم . ما به دنبا می ائیم  در حا لیکه  نمی دا نیم  تفا وت انسانها در  چیست؟ و گمان داریم همه یک سا نیم  اما   لینجا انجا که بو دیم نیست   انجا  یک حا کم دا شتیم که عا دل بو د  - اینجا هزار  حاکم  دا ریم که به نام  او تقسیم ارا ضی  می کنند و زیبا رو یان  و شیک  پو شا ن را در  نقطه بالا  و زشت رو یان  و بد لبا سان  را زیر نقطه صفر قرار می دهند . در خاک زمین یکی گل میشه و یکی خار   یکی گل میشه از خاک  و یکی گل میشه از مر دا ب - دا ستا ن سگ  بیا ن دردهای انسانی است که خدا او را مقا م داد و گفت همه به او سجده کنند  او با این باو ر پا به هستی گذاشت   اما در دنیا خبری از سجده نبو د . دنیا محل عبو ر است. اما  گا هی  کفش  عبو ر به پا ی  دا ری  و گا هی برهنه  پا ئی  و راه رفتن در این  خا شا ک اسا ن نیست اما خدای معبد که خدای قلب    ما ست  نخوا ست  که ادمی   خو دش را پست و حقیر شما رد  حقارت و زبو نی به لباس  کثیف نیست  زبونی و حقارت به نداری و سیاهی و    کو تاهی   قد نیست . زبو نی و حقا رت در این است که بگو ئیم  او ن ادم  شریف به ظاهر ادمه  و من سگ اون ادم هستم . اما برای خداوند  او    سگ هست و ما ادم . وقتی در هر شرایطی خدا در دلی زنده با شد خداوند به اون قلب   استو اری  و به زخم دل اون کس   مرهم مهر میدهد.      بطو ری  که   تکیه گا ه  و پنا گا هش را خدا می داند و بس   و هیچ با ز گشتی به جز اغو ش   خدا ندا رد.اگر این  را تبعیض   به دانیم این نه فقط د ر بین انسانها   بلکه در حیو انات   هم اینگو نه است. سگی در خانه ای مجلل و سگی  و لگر د و او اره  (بقیه  در بخش ۲)