باران

X

باران

ادبیات و فر هنگ وهنر امروز


	کمی هم به خندید. تلفن صداکرد . مرد گو شی را بر داشت . هر چی هلو هلو کرد جوابی نبامد مرد از سر شیطنت گفت . اگر زن هستید دو فوت کنید و اگر مرد یک فوت . طرف دوفوت کرد . مرد گفت: اگر زیبا هستید دو فوت کنید و اگر زشت یک فوت. زن دو فوت کرد . مرد گفت: اگر زیر چهل سال دارید دوفوت کنید اگر بالای چهل سال دارید یک فوت . زن دو فوت کرد. مرد گفت : بنا بر این شما یک زن زیبای زیر چهل سال هستید . حالا اگر با من قرار ملا قات می گذارید دو فوت کنید اگر نمی گذارید یک فوت زن دو فوت کرد. مرد گفت اگر ناهار فردا ظهر را با من می خورید دو فوت کنید و گرنمی توانید یک فوت . زن دو فوت کرد مرد گفت : اگر با سا عت ۱۲ موا فقید دو فوت کنید و گرنه یک فوت زن این بار هم دو فوت کرد . مرد گفت: بسیار خوب پس فردا سا عت ۱۲ ظهر در رستوران چاتا نو گا همدیگر را ملا قات می کنیم اگر موا فقید دو فوت بکنید. زن دو فوت کرد و مرد با خوشحا لی گفت: بنا براین قرار ما شد ساعت ۱۲ ظهر فردا در رستوران چاتا نو گا اگر تا ئید می کنید دو فوت به کنید زن هم دو فوت کرد ومرد خدا حافظی کرد ************************* یک سا عت بعد زنش از راه رسید و با خوشحالی وبگو وبخند شام را خوردند و یک فیلم قشنگ از تلویزیون تما شا کردند و خوابیدند. فردا صبح از خواب بیدار شد ند . مرد حسابی صورتش را تیغ اندا خت و مو هایش را به طرز زیبائی مرتب کرد و لباس شیکی پوشید و صبحانه را با شادی و بگو وبخند بازنش صرف کرد . زنش را بوسید و عازم خرو ج شد . در این هنگام زنش رو به او کرد وگفت: اگر ظهر به خانه میائی دو فوت کن و اگر نمیائی یک فوت! \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه سی و یکم شهریور 1386 \|


	سپیده دم یک روز تا بستانی و یک اسب سفید قشنگ دو ست داشتنی از ویلیام سا رو یان ترجمه محمود نفیسی جان بیرو گفت:من ۱۰ میل تا اینجو به دنبال اسبم امدم عمویمkhosroveفریاد کرد: تو پا داری. کشاورز گفت: پای چپم درد می کنه عمویم khosroveفریاد زد:به ان توجه ندا شته باش! کشاورز گفت:این اسب ۶۰ دلار خرج روی دستم گذاشته. عمویمkhosroveگفت: من تف کردم به ان پول. از جایش بلند شدو با عصبا نیت از خانه بیرون رفت و در سیمی را به شدت بهم کو بید . مادرم تو ضیح داد:او قلب مهربانی دارد و ادم بسیار سا ده و بی الایشی است که برای و طنش دلتنگ است .او یک چنین مرد بزرگی است. کشاورز به راه خود رفت ومن شتا بان خود را به خانه پسر عمویم رساندم . او زیر یک در خت هلو نشسته بود و کو شش می کرد که با ل صدمه دیده یک تو کای جوان را که نمی توانست پرواز کند مر مت کند. او دا شت با پر نده صحبت می کرد . من را که دید گفت: چه خبر؟ گفتم : جان بیرو johnbyro;کشاورز به خانه ما امده بود او اسبش می خواد. تو اونو یک ماه که داری . می خوام قول بدی اونو بر نگردونی تا اینکه من خوب سواری یاد بگیرم .پسر عمویم مراد گفت:یک سال طول می کشه تا تو سواری یاد بگیری. گفتم ما میتونیم یک سال اسبو نگه داریم . پسر عمویم مراد از جایش پرید و فریاد کرد:چی ؟! ایا داری فردی از خانواده Garo gha ganianگا رو قالا نیان را به دزدی تر غیب می کنی. اسبو با ید به صا حب وا قعیش بر گردوند. گفتم چه وقت؟ او گفت : حد اکثر ششماه دیگه. او پرنده را به هوا پرتاب کرد . پرنده سخت تلاش کرد که پرواز کندو دو دفعه افتاد ولی سر انجام او ج گر فت و مستقیم پرواز کرد و رفت .برای دوهفته هر روز صبح زود پسر عمویم مراد و من اسب را از انبار متروکه تا کستان که اسب را مخفی کرده بودیم بیرون می اوردیم و سوار می شدیم .هر روز صبح وقتی که نوبت من بود که به تنهائی سوار شوم اسب از روی تا کها ی انگور و درخت های کوچک می پرید ومرا به زمین پرتاب می کرد و می رفت.با اینهمه امیدوار بودم که به مو قع اسب سواری را از پسر عمویم مراد یاد بگیرم. یک روز صبح در راه انبار متروکه تا کستان Fetvajianفتوا جیان با { جان بیرو} Johnbyro کشا ورز بر خورد کردیم . پسر عمویم مراد گفت:من قلق صحبت با کشا ورزان را می دانم بزار گپی باش بزنم . پسر عمویم مراد گفت: جان بیرو - صبح بخیر. ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه سی و یکم شهریور 1386 \|


	سپیده دم یک روز تا بستانی و یک اسب سفید قشنگ دو ست داشتنی از ویلیام سا رو یان ترجمه محمود نفیسی که یک زمانی سبب غرور کشا ورزی به نام فتوا جیان Fetvajianبوده - رفت در ان انبار مقداری بلو ط و یو نجه وجود داشت . قدم زنان بسوی خانه به راه افتادیم اوگفت:در ابتدا گر فتن چنین اسبی با این خلق و خوی و با این مهربانی کا ر سا ده ای نبود .وحشی بود ومی خواست فرار کند ولی هما نطور که بت گفتم من قلق و فوت وفن اسبو می دونم و از همین راهه که میتونم هر کاری رو انجام بدهم . اسبها منو میفهمند. گفتم :چگونه این قلق را به دست اوردی؟ گفت: با اسب همدلی و تفا هم دارم. گفتم:بله- ولی چگونه به این همدلی رسیدی؟ گفت:از راه صدا قت و درستی و سا دگی گفتم:خوب ـ منم ارزو دارم بدونم چگونه به این مر حله رسیدی که منم مث تو فوت وفن رفتار با اسبو بدونم او گفت:تو هنوز پسر کو چکی هستی - وقتی که ۱۳ ساله شدی تو خواهی دانست که چگونه اونو به دست بیاری به خانه رفتم و صبحانه مفصلی خوردم . بعد از ظهر ان روز عمو khosroveبه خانه ما امد در سالن نشست و جر عه جرعه چای خورد و سیگار کشیدو از مملکت خودش یا د کرد . بعد از او میهمانی دیگر وارد شد کشا ورزی که جان بیروjohnbyroنا میده می شد یک ASSYRIANکه برای بیرون امدن از تنها ئی زبان ار منی را یا د گرفته بود . مادرم برای میهمان غریب قهوه و تنبا کو اورد. لوسیگاری پیچیدو جر عه جر عه قهوه خورد و سیگار کشید سر انجام اهی محزونانه از دل بر اورد و گفت:اسب سفید من ماه گذشته دزدیده شده و هنوز هم پیدا نشده نمیتو نم به فهمم چی شده؟ عمویم khosroveخیلی عصبانی شد و از کوره در رفت و فریاد کرد:اتفاقی نیفتاده - چیزی نشده - گم شدن یک اسب مگه چیه ؟!مگر تمام ما مملکتمان را از دست ندادیم ؟ادم به خاطر یک اسب بشینه و گریه کنه ؟ (ادامه دارد) \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در جمعه سی ام شهریور 1386 \|


	سپیده دم یک روز تا بستانی و یک اسب سفید قشنگ دو ست داشتنی از ویلیام سا رو یان ترجمه محمود نفیسی لگدی به پهلوی اسب زدم یکبار دیگر روی دو پا یش بلند شد و حره کشید . پس از ان شرو ع به دویدن کرد . بجای دویدنبه عرض مزرعه به سو ی نهر های ابیاری پا ئین راهی دوید که به تا کستان dikran Halabian(دیکران هابلیان) منتهی می شد و از انجا شروع به پریدن از روی درختان کوچک مو کرد اسب از روی هفت درخت مو پرید پیش از انکه من بیفتم . پس از ان همچنان دویدن را ادامه داد پسز عمویم مراد به طرف پائین جاده دویدو فریاد کرد:نگران تو نیستم ما باید اسبو گیر بیاریم . تو ازاین راه برو - من از اون راه میرم .اگر پیش تو امد باش مهربا ن باش تا من بر گردم . به طرف پا ئین جاده راه افتادم و پسر عمویم مراد از عرض مزرعه به سوی نهر ابیاری رفت. حدود یک سا عت و نیم طو ل کشید تا ما اسبو پیدا کردیم و اورا بر گرداندیم. مراد گفت :خوب - تمام دنیا حالا دیگه بیداره - به پر روی اسب گفتم: چه بایدبکنم ؟ او گفت:خوب - ما هردو اونو بر می گر دونیم و مخفی اش می کنیم تا فردا صبح.او صدای تا سف و پشیمانی نداشت . می دانستم اسب را مخفی کردهو ان را هر طور که شده وبهر قیمت که باشد برای مدتی بر نمی گرداند. گفتم :کجا اونو مخفی کنیم ؟ گفت:جا شو من می دونم . گفتم :از کی این اسبو دزدیدی؟ نا گهان به فکرم رسید که او این اسب را مدتی است که برای سواری در صبخ های زو د گر فته است و امروز صبح فقط به خا طر اینکه او می دانست تا چه اندازه به اسب علا قه و اشتیا ق دارم به دنبال من امده است. او گفت:چه کسی در باره دز دیدن اسب حر فی زد؟ گفتم: به هر حال - از کی صبح ها شرو ع به اسب سواری کردی؟ او گفت: هیچ وقت تا امروز صبح گفتم: داری راست میگی؟ او گفت: البته که نه - ولی اگر دیگران فهمیدند این مطلبی است که تو باید بگو ئی . من نمیخوام هر دو ما درو غگو بشیم . انچه تو میدونی اینه که ما از امروز صبح اسب سواری را شرو ع کردیم. گفتم با شه. او به ارامی با لسب به سوی انبار متروکه تاکستان (ادامه دارد) \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در جمعه سی ام شهریور 1386 \|


	سپیده دم یک روز تا بستانی و یک اسب سفید قشنگ دو ست داشتنی از ویلیام سا رو یان ترجمه محمود نفیسی ما سوار بودیم و پسر عمویم مراد می خواند و با وجود انکه هرکس می دانست ما هنوز در روستای قدیمی هستیم حداقل بنا بر اینکه بعضی از همسا یگان وا بسته به طایفه ما بو دند . ما گداشتیم اسب تا مدتی که احساس می کند و دوست دارد شتا بان برود. سر انجام پسر عمویم مرا د گفت:به پر پا ئین می خوام تنها سوار شم پرسیدم میذاری منم تنها سوارشم ؟ پسر عمو یم گفت: این دیگه به اسب مر بو ط میشه- به پر پا ئین گفتم اسب می ذاره ! او گفت:معلوم میشه ! فراموش نکن من قلق اسبها دسستمه! گفتم : در هر حال تو همراه اسبی همچنان که من . گفت :به خا طر سلا متی خودت می گم - به این امید که چنین باشه - بپر پا ئین . گفتم : خوب- ولی یا دت باشه که تو به من قول دادی بذاری منهم تنها سوار شم. از اسب پا ئین پریدم و پسر عمویم مراد با پا شنه پا یش به اسب لگد زد و فریاد کرد vazire(وزیر) بدو - اسب روی دو پایش بلند شد و حره کشید و نا گهان و یکهو با هیجان شرو ع به دویدن کرد و این دل پذیر ترین چیزی بو د که در عمرم دیده بودم . پسر عمویم مراد سوار بر اسب با شتاب از روی عرض مرزعه ای با علف خشک و نهر های ابیاری عبور کرد . و پنج دقیقه بعد خیس عرق بر گشت .خور شید داشت بالا می امد گفتم : حالا دیگه نوبت منه که سوار شم - پسر عمویم مراد از اسب پا ئین امد و گفت: سوار شو . برای لحظه ای ترس و حشتنا ک و غیر قابل تصوری را تجربه کردمو اسب حر کت نکرده بود پسر عمویم مراد گفت: منتظر چی هستی؟یه لگد به زن به پهلو ش ما باید پیش از انکه کسی بیدار شه - اسبو بر گردونیم ( ادامه دارد) \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386 \|


	سپیده دم یک روز تا بستانی و یک اسب سفید قشنگ دو ست داشتنی از ویلیام سا رو یان ترجمه محمود نفیسی در کمتر از سه دقیقه در خیابان oliveبودیم و پس از ان اسب شروع به یورتمه رفتن کرد. هوا تر وتازه و برای نفس کشیدن مطبو ع بود . احساس اینکه اسب با ان شتاب می رود فوق العاده و استثنائی بود . پسر عمویم مراد که یکی از مجنون ترین افراد فامیل شنا خته شده بود شروع به خواندن کرد. خواندن که چه عرض کنم مقصودم این است که شروع به جبغ کشیدن و فریاد کرد.در هر فامیل کسی پیدا می شود . که رگه و نشا نه هائی از خل بازی در جائی دارد . پسر عمویم مراد یکی از شنا خته شده ترین خلف طبیعی و ذاتی افرادی بود که نشانه هائی از جنون در خانواده ما داشتند . پیش از او عمویم KHOSROVE بود مردی عظیم الجثه با موهای سیاه و سبیل کلفت که درsanjoaquinکه یکی از نواحی داخلی در کا لیفرنیا است زندگی می کرد.مردی با خلق و خوئی فوق العاده عصبانی و بسیار زود رنج وبی صبر. بطوریکه صحبت هر کسی را قطع می کرد و فریاد می زد:طوری نشده -چیزی نشده - اتفا قی نیفتاده- به ان توجه نداشته باش.تمام شد ور فت مهم نبود که ان کسی که حرف می زده در باره چه می گفته - و چه اتفا قی برای او افتا ده -و چه بر سر او رفته . یک روز پسرش arakهشت بلوک را دوان دوان طی کرده و خود را به ارایشگاهی که او رفته بود تا سبیل خود را مر تب کند رسانده و به او گفته بود:خانه اشان اتش گر فته است . این مردKHOSROVEاز صندلی خود بلند شده و فریاد زده بود:چیزی نشده - طوری نشده - اتفا قی نیفتاده به ان توجه نداشته باش.! و وقتی ارایشگر گفته بود:اما پسرتان می گوید : خانه اتان اتش گر فته است -او هم چنان فریاد زده بود کا فی است - می گویم چیزی نشده و انفا قی نیفتا ده -.... پسر عمویم مراد فرزند خلف و طبیعی این مرد شنا خته شده بود هر چند پدر مراد zorabبود . که مردی بطور کامل طیبعی و فعا ل بود و نه چیز دیگر . چطور چنین چیزی در خانواده ما بود . انسان می تواند فرزندی از تخمه خود داشته باشد اما این دلیل نیست که فرزند همچنان رو حیه وحالت رو حی پدر را در خود حفظ کند. در طایفه ما این توزیع و تقسیم بر اسا س اقسام مختلف رو حیه و حالت رو حی و بر مبنای نا پا یداری و بی ثباتی و اوارگی طایفه ما بوده است(ادامه دارد) \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386 \|


	سپیده دم یک روز تا بستانی و یک اسب سفید قشنگ دو ست داشتنی از ویلیام سا رو یان ترجمه محمود نفیسی هیچکدام ما اگر شرافتمند و درستکار باشیم بر دیگری برتری نداریم . حالا دیگر چه برسد به اینکه کسی دزد باشد!نتیجه اینکه اگر چه می توانستم اسب را با چنان شکوه و جلال ببینم . با وجود انکه می توانستم بوی خیلی خوش ایند انرا بشنوم .با انکه می توانستم صدای نفس ان چنان هیجان انگیز اورا احساس کنم . نمی توانستم باور کنم اسب ار تبا طی با پسر عمو یم مراد و یا بامن و یا با هریک از افراد خواب و بیدار فامیل ما داشته با شد پسر عمویم مراد را می شناسم او نمی تواند چنین اسبی را خریده با شد و اگر او نمی تواند ان را خریده با شد پس باید ان را دزدیده باشد و اینکه او اسب را دزدیده با شد برایم قابل قبول نبو د هیچ یک از افراد خانواده گارو قا لا نیان نمی تو انستند دزد با شند . اول به پسر عمو یم نگاه کردم و پس از ان به اسب.یک ارامش پر هیز گارانه وشو خ طبعی در هر یک از انها بود که از یک طرف سبب خوشحا لی و شادمانی من می شد و از طرف دیگر مرا هراسا ن می سا خت . به مراد گفتم: از کجا این اسب را دزدیده ای؟ او گفت:اگر می خوای سواری کنی-از پنجره به پر پا ئین - پس این راست بود . هیچ شک و تر دیدی دران نبود و او اسب را دزدیده بود .او امده بود مرا به اسب سواری دعوت کند . واگر نمی خواستم این دیگر انتخاب من بود . به نظر می امد دزدیدن اسب برای سواری همانند چیز های دیگر که برای پول می دزدند نبود . با این همه فکر کردم که اینکا ر بطور کلی دزدی نبا شد اگر شما چون من و پسر عمویم شیفته و عاشق اسب ها بودید می دا نستید که این دزدی نبود ه است . این نمی تواند دزدی باشد تا زمانی که ما انرا برای فروش عرضه کنیم که البته می دانستم ما هر گز این کار را نخواهیم کرد. گفتم بزار لباسی بپو شم او گفت: با شه - ولی زود بهم بگرد با شتاب لباسی به تن کردم و از پنجره به حیا ط خلوت جستم و بالای اسب پریدم و پشت پسر عمویم مراد قرار گر فتم . انسا ل ما در حا شیه شهر در خیابان walnut زندگی می کردیم .پشت خانه ما روستا قرار داشت و تا کستانها و با غ های میوه و نهر های ابیاری و راه های روستائی \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در چهارشنبه بیست و هشتم شهریور 1386 \|


	سپیده دم یک روز تا بستانی و یک اسب سفید قشنگ دو ست داشتنی از ویلیام سا رو یان ترجمه محمود نفیسی یک روز که بر می گردد به ان روز های خوب گذشته"وقتی که من ۹ ساله بو دم و دنیاا از هر قسم چیزهای با شکوه و با عظمت که می شد تصور کرد پر بود -و زندگی هنوز شادی بخش و یک روءیای مرموز و اسرار امیز به شمار می امد .مراد پسر عمویم که نزد همه به جز من ما جرا جو و دیوانه شنا خته شده بود ساعت ۴ صبح به خانه من امد و با ضربه زدن به پنجره اتا قم مرا بیدار کرد. او گفت : ARAMارام از تختخواب بیرون پریدم و از پنجره بیرون را نگا ه کردم . نمی تواتستم انچه را که می بینم باور کنم . هنوز صبح نشده بود ولی تا بستان بود و در یسیاری از گوشه و کنارهای دنیا هنوز افتاب طلوع نکرده بود - ولی برای من به قدر کا فی روشنا ئی بود که بدانم خواب نمی بینم . پسر عمویم مراد روی یک اسب سفید قشنگ نشسته بود. سرم را از پنجره بیرون اوردم و چشمهایم را ما لیدم و او به زبان ار منی گفت: این اسبه و تو خواب نیستی اگه می خوای سواری کنی - زود بهم بگرد. می دانستم پسر عمویم مراد از زنده بودن بیش از هر کس دیگر که به اشتباه به این دنیا افتا ده است لذت می برد. اما این علا قه بیش از ان بود که حتی من تصور کرده بودم .نخست انکهنزذیکترین خا طرات من - خا طراتی از اسب ها بوده است و اولین ارزو و اشتیا ق من به اسب سو اری بر می گرده .این قسمت عجیب و شگفتش بو د . دوم انکه ما فقیر بو دیم و این جزو ان قسمتی است که نمی تو ا نستم به خود به قبو لانم و انچه را که دیده ام با ور کنم . ما فقیر بو دیم . ما پول نداشتیم . تمام طایفه ما فقر زده و مفلس بودند هر شا خه ای از فا میل گا رو قالا نیان با فقر حیرت انگیز و تحیر اور عجیب و غریبی در دنیا زند گی می کرد. هیچکس حتی مردان قدیم فامیل نمی توا نستند بفهمند از کجا به قدر کا فی پول برای سیر نگاه داشتن شکم ها یمان داریم . مهمتر از همه انکه ما به شسرا فت و در ستکاری مشهور بوده ایم . ما نزدیک ۱۱ قرن به شهرت وامانت و در ستکاری شهرت دا شته ایم . حتی وقتیکه یک فامیل ما ثر وتمند تر ین شخص در دنیا بوده است دوست ذاشته ایم از این نظر چنین فکر کنیم. اول انکه ما سرافراز و ازاده بوده ایم . دوم انکه ما امین و شرا فتمند بو ده ایم و بعد از همه اینها ما خوب و بد را باورداریم {ادامه دارد} \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در سه شنبه بیست و هفتم شهریور 1386 \|


	روز بارانی از هانری لانگ فلو روز سرد است و تاریک و غمناک باران می بارد وبادهمچنان می وزد تاک همچنان بر دیوار پوسیده چنگانداخته است برگ های پژمرده اما با هر تند باد می وزد و روز تاریک وغمناک است زندگی من نیز سرد است و تاریک و غمناک باران می بارد و باد همچنان می وزد ومن همچنان به گذشته از دست رفته می اندیشم امید های جوانی - اماهمه با وزش باد می روند وروزها تاریکند و غمناک **** ای دل افسرده خاموش باش و غم مخور خورشید همچنان از پس ابرها می درخشد تقدیر تو - تقدیر مشترک همگان است وباران هائی در هر زندگی باید ببارد وپاره ای از روزها نیز باید تاریک باشد و غمناک \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در سه شنبه بیستم شهریور 1386 \|


	شکل خدا دختر بچه ای داشت نقاشی می کرد. مادرش پرسید: عزیزم داری چی می کشی؟ دختر گفت: دارم شکل خدارا می کشم. مادر گفت: عزیزم ولی هنوز کسی خدا را ندیده که بدونه خدا چه شکلیه. دختر گفت: خوب- از حالا دیگه می دونن چه شکلیه \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386 \|


	خروس غریب6 شب چله زمستون همه جمع شدند .من از صحرا باز می گشتم . خروس ها خواب الو د و فسرده از سرما در کنج لانه های خاموش مانده بودنددر هوای سرد نیم شبی - انگاه که با هوسی سوزان دومین با نگ خودرا به دشتها و صحراها - به خانه های خفته در مه جنگل می فرستادم . صدای گرم و اشنا ئی شنیدم صدای گاو گا لش بود که در اتا ق خانه ی روستا ئی سرگذشت گرگ بیابونو تعریف می کرد. برزگر سو زان خاک وقتی از نگار ما یوس شد داسشو دور انداخت و سر گذاشت به بیابون همینطور که کنار صحرای غمگین نشسته بود ونی می زد یک پلنگ خوش چشم از دور پیدا شد - اومد کنار برزگر نشست . به صورتش نگاه می کرد و به صدای نی گوش می داد. چشمانش شبیه چشمان نگار بو د . برزگر غم دلش تازه شد - هی نی زد و غم انگیز خوند و سر گذشت خودشو برای او تعریف کرد چشمهای پلنگ را اشک گرفت نز دیکتر رفت سرشو با مهر بونی به دستهای برزگر ما لید. بعد رفت بالای کوه و خودشو پرت کرد تو دره و جا بجا مرد . برزگر سوزان خاک از غصه اون پلنگ زمین گیر شد. سالها کنا ر همون دره نشست نی زد و غم انگیز خوند تا روز مر گش رسید کو لیا کنار بته های گون به خاکش سپردند .افتاب تیرماه سخت بر کهسا رها می تا بید و خونها را در چشمه ها به جوش می او رد . سحر گا ها ن خروسی شگفت اوا - بر نو ک بلند ترین درخت دهکده بانگ می زد به صدای او دختر دهقان بر می خاست از کلبه خود گرفته تا پای گردنه ها زمین صحرا را اب و جارو می کرد هنگام غروب به خانه باز می گشت و اهسته با خود می خواند: منم گر گ بیا بو نم اتیش افتاده بر جونم بی زار از گو سفند ون محرم و هم درد چو پو نم جوون گاو گا لش وقت خروس خون هست مهمونم .سال بعد درست روزی که خون داغ در چشمه کو هسار زرد به جوش امده بود خروس جنگل ها بر بام روستا ئی نشست . با ل کو فت بازهم با امیدی مبهم اواز و حشی خود را سر داد. از درون کلبه خاموش صدائی بر نخا ست . دختر دهقان به بیا بانها فرار کرده بود مردم که از اشنائی او با خروسی از جنگل ها با خبر بودند برای مرغ و حشی نا شنا س و اواز نا ما نوسش نفرین فرستادند .(پا یا ن) \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه یازدهم شهریور 1386 \|


	خروس غریب5 سحر مرغی زدشت اومد هزاران اه وا فغان زد جونمردی گرفتش حلقه بر پای اوزد سه روز اون مرغ اواره نه دون خوردونه اوازد دو قطره خون زمنقارش چکید اونگاه گویا شد که این خون دل یاری که یارش با دو صد خواری زمان رقص صیا دون -زراه کینه قربان شد اسب سفید وقتی دق دلشو خا لی کرد - کنار چشمه به زمین افتاد دست و پا زدو جونش در رفت . حالا اون چشمه سا لی یکبار بجوش میادو این اوازو ومیخونه....>> دختر دهقان مست از غم - پرهای خروس متکبر از اندوه را ستایش کرد چشمان بر افروخته و مهربانش را بوسید و گفت: خروس و حشی! تو بوی بیا بون میدی . حرفات بوی بیابون مید ه اوازت - نگا هت - رنگت - همه بوی بیابون میدن . اما چرامیگن هرکس صدای بیا با نو بشنوه اواره میشه؟ خروس جنگل ها در موج اندوه فرو رفت و پا سخ داد : برای اینکه صدای بیابون خیلی سو زنا که برای اینکه تو این دنیا هرکی دردی داره نا چار باید بره با بیابون درد دل کنه . صدای بیابون صدای گریه اون پیر زن تنگستو نیه که از داغ پسرش با خاک صحرا درد دل می کرد اواز برزگر سو زان خاکه برزگر اواره ای که کنار دره ها - انقدر نی زد و غم انیز خوند تا دق کرد . <<روزی که اون جونک خوش فد و بالای گاو گا لش- در کو هسار سوزان خاک دیونه شد . بستنش رو ما دیون و اوردنش به ابا دی با هیچکس حرف نمی زد به هیچکس نگاه نمی کرد . صبح تا شب کنار راه ها می نشست و برای را هگذ رها می خوند سیا پو شی بلند بالا - تو این سنگ و تو این صحرا چنون نی میزنه غمناک میخونه که کهسار از غمش سر در گریبونه میگن گرگ بیابونه کی میدونه - کی میدونه -که او از مهر نا لونه پلنگ کو هسا رون همدم و غمخوار انسون شد. تو این دو رو ن بی شرمی هر کس که از بد گر یزونه میگن گرگ بیابو نه کی میدونه - کی میدونه که او از مهر نا لونه ادامه دارد \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه یازدهم شهریور 1386 \|


	خروس غریب4 چشمه ای نا شناس در درونم جو شید که از گر میش مست شدم . بال کو فتم . اواز نا شناسم را در دهکده ای نا اشنا پخش کردم . انگاه به دختر دهقان گفتم:اما اینم بدون که من مثل خروس تو از روباه شکست نمی خورم . درندگان صحرا از من می گریزند. بر چشم ببرها چنگ می ندازم.برعقابها خشم می گیرم . بر قلب پر نیرنگ ادمیزاد چنگال فرو می کنم . هر سحر از بام کلبه ی جنگلی بانگ بر می کشم و نژاد خفته از دست رفته ام را به بیداری و اتش افروزی باز می خونم . دختر دهقان بر افروخته از شوق و بیم پیش خود می گفت:حیف که خروس قشنگ منو روبا ه خفه کرد . یکباره بر او بانگ زدم :چی میگی دختر؟اصلا من خرو س نیستم و او شگفت زده و مات گفت:پس تو چه هستی؟که هستی؟مال کدوم دنیائی؟ من از حر فات می ترسم نه - نه اینجوری صحبت نکن . از این حرفای تو چیزی نمی فهمم دلم می خواد تو همون خروس باشی من فقط غرور تو را دوست دارم از ان به بعد دختر دهقان درمیان ابادی از همه مغرور تر راه می رفت تنش داغ بود و نگا هش می سوزاند - زیرا خروسی از جنگلهای گمشده با او طرح اشنائی ریخته بو د . خروس غریب هر شب سه بار از بام خانه ی دهقان بانگ بر می داشت و اواز او با صدای تمام خروس های عالم فرق داشت گویای نغمه ای سوزنده بود که کسی رمز ان را در نمی یا فت .دختر دهقان از شنیدن اواز او گرم می شد شعله ور می شد و می پرسید:خروس سخت اشنا !مقصود تو از خواندن این اواز ها چیه ؟چی می خوای بگی؟خروس جنگلها در پا سخش می گفت:روزی دمد مه های صبح - یک اسب سفید اومد پشت جنگل خواب الوده ایستاد و سم به زمین زد . با شیهه اندوهبارش از جنگل کمک خواست . کسی به سرا غش نر فت . اسب سفید مدتها پشت در وازه جنگل بست نشست - همانگونه سم زد و شیهه کشید وقتی هیچکس از خواب بیدار نشد . وقتی هیچ زبونی ازش نپرسید اسب غریب بی سوار چی می خوای؟برای چه شیهه می کشی؟نومید با ز گشت . سمت کو هسار زرد تا خت کرد .کنار چشمه ای ایستاد سرشو تو چشمه کرد وگفت :یک هفته است سوار منو کشتن . فقط به خا طر اینکه بر نمد زینش این شعر و نوشته بود ادامه دارد \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه دهم شهریور 1386 \|


	خروس غریب3 اما هنگامی که به گفته ان کسان که با صدای لرزان دور -هم اواز بودند گوش فرا دادم - در یک سپیده دم خاموش بال گشودم و بدون بر اوردن اخرین بانگ - از فضای جنگل پرواز کردم . سحر دیگر بر بام یک خانه روستائی نشستم و بازهم با امیدی مبهم اواز خودرا سر دادم . چمن زار ها از همیشه سبز تر - رود خانه ها پر خرو شتر و کوهها بلند تر بو دند . دهکده در مستی عطر نر گس کو هی به خواب شیرین سحر گاهی فرو شده بو د و صدای دختر دهقان از اتاق خانه بگوش می رسید خروسک لال گردی لال گردی زخواب شیرین مرا بیدار کردی در خانه باز شد دختر دهقان بیرون امد و گفت:های خرو سه !چرا اینقدر زود می خونی؟مگه نمی بینی هوا هنوز تاریکه؟وقتی از بالای بام پریده روبروی او به زمین نشسستم گفتم:من خروس دهاتی نیستم - برام شب وروز فرق نمی کنه - دختر تعجب کرد و گفت:بیخود نفرینت کردم ... پس تو کی هستی ؟چی هستی؟چرا چشمات انقدر غمگینه؟ گفتم:من خروسی از جنگلهای گمشده هستم . سال هاست که بر فراز ان جنگل مه الود اواز می خونم . قشنگ می خونم . شیرین می خونم .اما تنهای تنهام هیچکس اشنائی نمی ده . هیچکس از خواب بیدار نمیشه.دختر دهقان روی چمن به زمین نشست . چشمهای درشت ابدارش را به من دو خت و گفت:خروسک تنهای مغرور بیخود نفرینت کردم . پس چه میکنی؟برای که می خونی؟گفتم دنیا را می گردم شاید اشنائی پیدا کنم.دختر غمگین شد چشمانش را بسته و پیش خود می گفت:خروسک تنهای مغرور !یعنی تو این دنیا کسی هم پیدا میشه که به صدای تو گوش بده !بعد گفت:منم یه خروس قشنگ داشتم . روباه خفش کرد . خیلی وقته تنها موندم . حالا تو پیش من بمون بجای ان برام اواز بخوان . انگاه در چشمهای من خیره شد و گفت:اما به شرطی که هیچوقت اینطور بمن نگاه نکنی . من از این چشای تو می ترسم . چشمات مثل چشم خروس نیست . ان هنگام هوس کردم اواز بخوانم . برای اولین بار غرور من بلندی کوهساران را به ریشخند گرفت . ادامه دارد \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه دهم شهریور 1386 \|


	خروس غریب2 بزن تیشه براین ریشه-براین بنیاد ظلم جاودان پیشه بزن ریشه بر این تیشه که خون عاشقان بیخود نمی جوشه بزن تیشه بر این بت خونه زرین - که معمارش ضحاک مار بر دوشه جنگل تاریک در خواب بو د اوای وحشی من با امیدی متکبر - از بام کلبه جنگلی او ج می گر فت .پخش می شد - به دورها می رفت به دیوار خانه های لبریز از ارامش و خواب حمله می برد - نهیب می داد و صدائی لرزان از دور های دور می گفت:اگه بازم به امید بیداری این بیشه فراموش شده بانگ می زنی خروس احمقی هستی. اما اواز وحشی من شو قی داشت -یادگار اتش ها بو د -صدای ان خارکن باستانی بود که هر زمستان یکبار از تنور خانه رو ستا بر می خاست و گرم می خواند: بسوز ای خار صحرائی تو تنها همدم مائی تو این دنیای درمونده نه اوائی نه غوغائی بسوز ای خار صحرائی که سوزت عالمی داره که این نی هر شب زدست ظلم می ناله جنگل خفته هر گز این صداها را نمی شنید . هر گز از این تاریک کلبه های مه الود اتشی نمی جهید . هر گز خروس پاسخی نمی داد و هر گز من بانک متکبرم را کوتاه نمی کردم \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه دهم شهریور 1386 \|


	کتاب های تازه چاپ ایران سرود مر غ اتشین : تلاشی است برای معرفی بیشتر سیلویا پلاث- شاعر و نویسنده بزرگ امریکائی به فارسیب زبا نان -. در این کتاب - زندگینامه سیلویا پلاث و ترجمه برخی شعر های او در کنا ر چند نقد درباره اثار این شاعر گرد اوری و تر جمه شده اند سیلویا پلاث در ۱۹۳۲ در خانواده ای دانشگاهی در امریکا چشم به جهان گشو د . پدرش را که زیست شناس بود . در هفت سا لگی از دست داد نخستین شعر پلاث در ۸ سا لگی او در مجله بو ستون هرالد منشر شد . به دوران تحصیل در کا لج سر دبیری یک شماره از مجله مادموازل را بعهده گرفت و در همین سا ل به دلیل افسردگی خود کشی کرد پلاث. پعدها حکایت خود کشی خودرا در نو جوانی در یکی از بهترین اثار خود رما ن شیشهthe bell jarباز افرینی کرده است . این رمان چند سال پیش با تر جمه گلی اما می به فارسی نیز منتشر شد . پلاث دورا ن تحصیل در دانشگاه کمبریج با تذ هیوز شاعر بزرگ بریتا نا نیا ئی اشنا شد و چند سال بعد در امریکا با او ازدواج کرد سیلو یا پلاث بعد از دوسال زندگی مشترک با هیوز به انگلستان برگشت و اولین مجموعه شعری او در ۱۹۶۱ در این کشور منتشر کرد هیوز دل در گرو زنی دیگر بست و پلاث با ا فسردگی مضا عف در ۱۹۶۳ به زند گی خود خاتمه داد . شعر سیلویا پلاث که در محتوا و سا ختار و فرم شعری سر کش معتر ض و سنت شکن بوددر امریکا و انگلیس محبو بیت و خوانند گان فراوان یا فت . جایزه پو لیتزر ادبی سا ل ۱۹۸۲ به مجمو عه شعر های سیلویا پلاث تعلق گر فت سرود مرغ اتشین را رقیه قننبر علی زاده گرد اوری و تر جمه کر ده است. زندگی و اثار دکتر پرویز ناتل خانلری پانز دهمین مجلد پژوهشگران معا صر ایران به زندگی و اثار دکتر پرویز ناتل خانلری شا عر -محقق- ادیب-و استاد بر جسته ایرانی اختصاص یا فته است خا نلری که از بنیان گزاران مکتب نئو کلا سیسزم در شعر فارسی است در ۱۲۹۲ چشم به جها ن گشو د در نو جوانی فعالیت های ادبی خودرا اغاز و در حیات پربار خود در کنار شعر و تحقیق و تدریس در دانشگاه تهران - مجله ادبی سخن را بنیان نهاد \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در جمعه نهم شهریور 1386 \|


	خروس غریب هنگام سحر که روی بام کلبه جنگلی بال می کو فتم و صدای خودرا به گوشه های تاریک می فرستادم "-همیشه از تنگنای جنگل صدائی لرزان و سرد در پا سخم می گفت: اگه بازم به امید بیداری این بیشه فراموش شده با نگ می زنی خروس احمقی هستی اما من .... بازهم مغرور و متکبر -بر بام کلبه جنگلی - هر سحر سرم را بالا نگاه می داشتم -بال می کو فتم و اواز و حشی ام را که از نژاد سر گردان خود در سینه حفظ کرده بو دم در پهنای جنگل تاریک سر می دادم. اواز وحشی من شوری عجیب داشت . داروی دیوانگی نسل های از دست رفته در ان ریخته شده بود .بانگان دهل فتنه انگیز بود که در گردنه کوهسار زرد طنین می اندا خت.وادمها ومارها را به یک جنگ هولناک بر سر نگینی که در چشمه گمشده -وا می داشت فریاد برزگر سوزان خاک بو د که در یک روز خروارهازمین را درو کرد -اما هنگام مغرب که به او گفتند : اگه به امید دیدن نگار این همه داس زدی برزگر احمقی هستی -در افتاب غروب سوزان خاک نفرین کرده و دا سش را بر سینه کو هسار خرد سا خته بو د . اواز وحشی من سو زی داشت -سوزش ان خون داغ که هر تابستان یکبار در چشمه کو هسار زرد می جوشید و فغان می کشید:(ادامه دارد) \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در چهارشنبه هفتم شهریور 1386 \|