باران

X

باران

ادبیات و فر هنگ وهنر امروز


	شا دباش نو روزی فرا رسیدن نو روز باستانی را به همه ایرانیان سراسر جهان شا دبا ش گفته و تندرستی و بهروزی همه انان راخواستارم وامید وارم نوروزشان پیروز با شدو هر روزشان نو رو ز (محمود نفیسی) \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 \|


	نکته ای از میلان کوندرا جمله ای که چه با ان موافق باشیم چه مخالف در قابل تامل بودنش شکی نیست. بدبختی بزرگی است که دیگری را به رغم اینکه دیگر دوستمان ندارد هم چنان دوست بداریم. \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 \|


	هفت سین ایرانی هفت سین ایرانی سیب:سین سلامت است و سبزه سبزی عهدی که بسته ام با تو سنجد:شرار شعله شعر است وقتی که باد سبز بهاری درسنبل شکفته ی مویت اهسته می چمد سیر:جوش نهفته خاک است وسر که افتاب زمستان اه ای بهار! بر سکه های شکو فه نام تو نقش بسته است نام مرا بگو به در ختان تا سبز تر دو باره برویم \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 \|


	ما دوست داریم ما دوست داریم ما دوست داریم عشق را با فرزانگی وزندگی را با پا کیز گی و مردم را با مر دانگی در با لندگی ما دوست داریم: بیداران شب را که:غرقه در امیدنودمیدن خورشیدو نو روئیدن بهار و صبح روشن فردا- در روشنی پستو ها- شعر - نامه داستان و شب نامه می نو یسند وراه رهائی می نما یند با اخگر هاشان و با قلم ها شان- قلم های راست قا مت نشکسته شان که: (نمی پیچند از خدمت محرومان سر) * ما دوست داریم با ور جان بخشمان را- جهان ارا یمان را دانش و دانش کا ران را و دانش رهائی از ستم کا ران را فن وفن اوران را وادب و هنر را وهنر مندان پیش رو خدمتگزار مردم را و فرهنگ سا زان عاشق مر دم را که دل در بند ازا دی دارند و عدالت می خواهند ویاری می دهند انسان را تا که(بند ها را بگسلد) و(در های زندان بشکند) واز جبر طبیعت رها ئی یابد و از قهر خود کا مگان ازادی یا بد و طبیعت را بسازد از نو و زند گی را به سازد در خطی پیش رو * ما دوست داریم: مردمان را- کارگران را - دهقا نان را - همه زحمتکشا ن را و اتحاد شان را و سازمان های داد خوا هشان را وشهیدان را- جا نان را وبندیان سر بلند زیر شکنجه را وبوسه می باریم - اگر بتوانیم- بر استان خروش ضجه ها شان و بر پرده ی شاد روی غمه شان *** و دوست داریم: روشنی مهر جان خیز را دوستی و ازادی را عدالت و صلح بی ستم را- و گلشنی مهر گان ستم ستیز را اری - دوست داریم - دوست داریم این همه هستی و هستان را و نیستی پستی پستان را \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 \|


	عید نوروز عید نو روز از دوره سا سا نیان کلمه نو روزمتداول شده است وتنها عیدی است که از دیر باز تا کنون مورد علاقه و استقبال عموم بو ده است-عید نوروزکه ان را (نوک روز)می گفتند مدت ۶ روز متوالی دوام داشت-در این مدت زحمتکشان دست از کار می کشیدندو بشادی و طرب می پر دا ختند در روز اول ما لیا ت های وصول شده رانزد شاه می اوردندو شاه به عزل ونصب حکام می پر دا خت وسکه می زداتشکد ه هارا پاک و طاهر می کردندو هر کس خانه وکا شانه خودرا اراسته می نمود مردم صبح زود بر می خاستندو بکنار نهر ها و قنات هارفته پس از شستشو بیکدیگر اب می پا شیدند وشیرینی تعارف می کردند و صبحگا هان قبل از انکه کلامی اداءکنندشکر می خوردندوبرای حفظ سلامتی به بدن خود رو غن می ما لید ند اغلب شعرا و مورخین راجع به این عید ومراسم ان مطالبی ذکر کر ده اندواغلب تصور می کنندکه از قدیم این عید به روز اول بهار اطلاق می شده در حالیکه بعضی معتقدندکه عید نوروز از عهد سا سانی متداول شده و از اغاز امربروز اول بهاراطلاق نمی شده و محل ثابتی در سال شمسی ندا شته است بلکه مانند اول محرم سال عربی با گذشت زمان در فصول اربعه سیر می کرده است-لیکن بعد هابرای اینکه مبداءثا بتی بدست ایدروز اول فر وردین را نو روز خواندند واین کار ظا هرابه امر ملکشاه سلجوقی در سال ۴۶۷ هجری قمری پس از مشا وره با منجمین زمان صورت گر فته است و از این پس مقا مات رسمی دو لتی اول بهار را نوروز خواند ه اند نکته دیگری که تو جه به ان لازم است اینکه طبق نظر یکی از پژو هشگران معا صر در ایران قبل از اسلام سال جلو س هر پا دشا هی مبداء و اغاز تاریخ بود وپس از مرگ او جلوس شاه جدید مبداء تاریخ می شدو چون پس از یزدگردکسی به پا دشا هی سا سا نی نرسیدجلوس او مبداء تاریخ زر د شتیان گر دید وبه همین علت تا کنون زردشتیان تاریخ خود را با همان تاریخ یز گر دی حساب می کنند که سال اول ان با ۱۶ ژوئن ۶۳۲ مسیحی مطا بقت دارد \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در جمعه بیست و چهارم اسفند 1386 \|


	دوچیز را دوست دارم! Ilove two things One-you-another Exit of you Ibelieve you-iwant in the world Two wishes First you-Another Isee you \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 \|


	خسته خسته دیگر مرا به وعده میا زارـخسته ام زیبای من!ازاین همه تکرار خسته ام تنها نیم شکسته-ترک خورده از سکوت حتی زدلنوازی گیتار خسته ام دیگر به باغ لبی تر نمی کنم زیرا زسایه های سپیدار خسته ام \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 \|


	عید نیست مردمان گویندشب عید است ما را عید نیست دروطن بیگانه بودن کمتر از تبعید نیست گو ئی ام-عیدت مبارک-این مبارک را چه سود اسمان تیره مارا دگر خورشید نیست نیلگون بخت اسمان مست را- مه مه عید کرد در بساط طالع ما زهره ونا هید نیست زندگی باریست برما-تن ندارد تاب ان \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 \|


	هنوز دار به جاست. از محمد قهر مان نوای صلح شنیدیم و گیر ودار به جاست سپر زدست فکندیم و کارزاربه جاست رسید سال نو از راه و رنج پار به جاست خزان گذشت ولی حسرت بهاربه جاست خرابی از پی هم می رسد چه حال است این که هرچه سال نو اید دریغ پار به جاست به شوق نور دویدیم در رکاب فریب به شهر صبح رسیدیم وشام تار به جاست اگر چه دیده ما شد زانتظار سپید سیا هکاری شبهای انتظار به جاست نشسته دست زجان عزیز چون منصور به حرف حق مگشالب هنوز دار به جاست اگر چه رفت جوانی چو تیر از نظرم به دشت خاطرم از رفتنش غبار به جاست زمین زخون شهیدان به موج امده است هنوز نر گس ان ترک را خمار به جاست به خانه خانه گردون چو مهره نردیم که می رویم یکا یک ولی قمار به جا ست \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه هجدهم اسفند 1386 \|


	غمی غریب {کمال اجتما عی جندقی} از خانواده یغمای بزرگ است ودر عمرپربارخویش بیش از هزار کتاب راویراستاری کر ده است. اجتماعی هر گز ادعای شاعری نکرده است لا جرم نامش را تا کنون در لیست شا عران ندیده اند . اما دیوانی دارد به نام (اسم گل)که منتخبی از سرو ده های اوست.و دران اشعار با اندیشه و احساس کم نیست . برای نمونه یک قطعه از اورا بخوانید. غمی غریب غبار غم همه جا را گر فته است امروز غمی غریب فضا را گر فته است امروز مگر که خنده برقی جهد زسینه ابر وگرنه گریه فضا را گر فته است امروز \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه هجدهم اسفند 1386 \|


	انتظار من قول می دهم تا اخرین روزبی گلایه صبرپیشه کنم ارزوهایم را به قاصدک داده ام من با تو حتی ارزوئی هم ندارم تو بیا وبا یک نگاه ایندل را زیر وروکن حالا که قصه این است باشدمن منتظر می مانم گلایه ای نیست من منتظرمی مانم انتظار برای من عین عبادت است \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه هجدهم اسفند 1386 \|


	سر گرمی قبل از ازدواج مرد:اره دیگه نمی تونم بیش از این منتظربمونم زن:می خوای از پیشت برم؟ مرد:نه فکرش راهم نکن زن:منودوست داری؟ مرد البته! زن:ایا تا به حال به من خیانت کرده ای؟ مرد:نه!چرا چنین سئوالی می کنی؟ زن:منو مسا فرت می بری؟ مرد:مرتب! زن :ایا منو می زنی؟ مرد:به هیچوجه من از این ادما نیستم! زن: می تونم بهت اعتماد کنم؟ ============================ بعد از ازدواج:متن رااین دفعه از پائین به بالا بخوانید \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در شنبه هجدهم اسفند 1386 \|


	کمی هم بخندید روح اول:من درا ثرسکته قلبی به اینجا امدم روح دوم : چرا سکته قلبی کردی؟ روح اول: در اثر خیانت زنم او با مردی رابطه داشت یک روز امدم به خانه دیدم یک جفت کفش مردانه پشت اتا ق خواب است . با شتاب وارد اتا ق شدم ولی زنم تنها بود فکر کردم ممکنه دردستشوئی پنهان شده باشد لذا با شتاب به طبقه پا ئین امدم ولی انجا نبود با خود گفتم بطور حتم در پشتبام مخفی شده است باعجله خودرا به پشتبام رساندم ولی انجا هم نبود ومن از شدت نا راحتی وبالا وپا ئین رفتن سکته قلبی کردم والان در خدمت شما هستم روح دوم گفت: اگر عوض همه این کارها در یخچال را باز کر ده بودی الان هردو زنده بودیم. \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در جمعه هفدهم اسفند 1386 \|


	سرود - از پیر لوئیس اولی طوقی به من بخشید. طو قی از مروارید که به شهری با کا خها و معابد و گنجها وبندگانش می ارزد دومی برای من شعری سرود .ومی گفت که گیسوی من مانند گیسوان شب سیا هست. وچشمان کبودم به چشم صبح می ماند. سومی چنان زیبا بود که چهره مادرش هم از بوسیدن او گلگون می شد.دستهایش رابرزانوی من گذاشت و لبانش پای برهنه مرا بوسید. تو به من هیچ نگفته ای وچیزی به من نداده ای- زیرا تنگدستی وزیبا هم نبستی. اما انکه دوست دارم توئی( ترجمه از کتاب ترانه های بیلیتیس) \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در جمعه هفدهم اسفند 1386 \|


	عشق و دیوانگی درزمان های بسیار قدیم-وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود.فضیلت ها و تبا هی ها دور هم جمع شدند-خسته تر وکسل تر از همیشه ناگهان هوش ایستاد و گفت:بیا ئید یک بازی بطور مثال قایم باشک ........................................................ همه از این پیشنهاد شاد شدندو دیوانگی فوری فر یاد زد من چشم می گذارم!و از انجائیکه هیچ کسی نمی خواست دنبال دیوانگی بگردد همه پذیرا شدنداو چشم بگذاردو دنبال انان بگردد.دیوانگی جلوی درختی رفت و چشمهایش را بست و شروع کرد به شمردن-یک.دو-سه همه رفتند تا جائی پنهان شوند لطافت خودرا به شاخ ماه اویزان کرد. خیانت به داخل انبوهی از زباله پنهان شد. اصالت در میان ابرها مخفی شد. هوس به مر کز زمین رفت دروغ گفت:به زیر سنگ می روم!ولی به ته دریا رفت.طمع در کیسه ای که خودش دو خته بودپنهان شد. ودیوانگی مشغول شمردن بود"هفتادونه- هشتاد- هشتاد ویک..وهمه پنهان شده بودند بجز عشق که همواره مردد بودونمی توانست تصمیم بگیردو جای شگفتی هم نیست چون همه می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است و محال. در همین حال دیوانگی به پا یان شما رش رسید نود وپنج- نود شش-نود هفت..هنگامی که دیوانگی به شماره صد رسید عشق پرید و در بین یک بوته گل رز پنهان شد. دیوانگی فریاد زد دارم میام دارم میام.. نخستین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود : زیرا تنبلی تنبلی اش امده بود جائی پنهان شود. لطا فت را یا فت که به شاخ ماه اویزان شده بود. دروغ در ته دریاچه و هوس در مر کز زمین یکی یکی همه را پیدا کرد. بجز عشق. او از یا فتن عشق ناامید شده بود. حسادت در گوش هایش زمزمه کرد:تو فقط باید عشق را پیدا کنی دیوانگی شاخه چنگک مانندی را از در خت کندو با شدت و هیجان ان را بوته گل رز فرو کردو دوباره و دو باره تا صدای ناله ای متوقف شد. عشق از پشت بوته بیرون امد با دست هایش صورت خودرا پوشانده بودو از میان انگشتا نش قطرات خون بیرون می زدشا خه ها به چشمان عشق فرو رفته بودندو او نمی توانست جائی را به بیند. عشق کور شده بود. دیوانگی گفت :من چه کردم؟چگونه می توانم تورا در مان کنم؟ عشق پاسخ داد:تو نمی توانی مرا در مان کنی. اما اگر می خواهی کاری برایم انجام بدهی از این پس را هنمای من شو. و اینگونه شدکه از ان روز به بعد عشق کور شد ..و دیوانگی همواره همراه عشق است. \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 \|


	دیبا چه خون- به منا سبت هشتادمین سال تولد سایه شاعر بزرگ ایران نه هراسی نیست من هزاران بار تیرباران شده ام وهزاران بار دل زیبای مرا از دار اویخته اند وهزاران بار با شهیدان تمام تاریخ خون جوشان مرا به زمین ریخته اند سرگذشت دل من زندگی نامه انسان است که لبش دوخته اند زنده اش سو خته اند وبه دارش زده اند اه ای بابک خرم دین تو لو مو مبا را می دیدی ولو مبا می دید مرگ خو نین مرا در بو لیوی راز سر سبزی حلا ج این است ریشه در خون شستن باز از خون رستن در ویتنام هزاران بار زیر تیغ جلاد زخم بر داشته ام وندر ان اتش و خون باز چون پرچم فتح قا مت افراشته ام اه ای ازادی دیر گاهی است که از اندونزی تا شیلی خاک این دشت جگر سو خته با خون تو می امیزد دیر گاهی استکه از پیکر مجروح فلسطین شب و روز خون فرو می ریزد وهنوز از لبنان دود بر می خیزد سال هاپیش -مرا با کیوان کشتند شاه ه هر روز مرا می کشت وهنوز دست های شا هانه دراز است پی کشتن من هم از ان دست پلید است که در خوزستان در هویزه-بستان- سو سنگرد این چنین در خون اغشته شدم و همین امروز با مسلمان جوانی که خط پشت لبش تازه سبزی می زد کشته شدم نه هراسی نیست خون ما راه دراز بشریت را گلگون کر ده است دست تاریخ ظفر نامه انسان را زیب دیبا چه خون کر ده است اری از مرگ هراسی نیست مرگ در میدان -این ارزوی هر مرد است من دلم از دشمن کام شدن می تر سد مرگ با دشنه دوست؟ دو ستان!این درد است نه هر اسی نیست پیش ما سا ده ترین مسئله ای مرگ است مرگ ما سهل تر از کندن- یک برگ است من به این باغ می اندیشم که یکی پشت درش با تبری تیز کمین کر ده است دوستان گو ش کنید مرگ من مر گ شما ست مگذارید شما را بکشند مگذاریدکه من بار دگر در شما کشته شوم تهران-خرداد ۱۳۶۱-هوشنگ ابتهاج- ه-الف- سایه \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 \|


	صبور باش ان زمان که روز های تو ره بدانجا نمی برند که با ید وقتی که حجاب ابر ها اسمان را نهان می دارد وراه که بر ان گام نها ده ای دشوار می گرددو نا هموار باری صبور باش وچون انکه بر ان می کو شی بر نمی دهد هنگامی که گر فتگی پیشانی بر گشا دگی لب فزونی می یابد وان لحظه که می پنداری همه چیز فرو می پا شد اری صبور با ش نومیدی اگر گاه به دل نشیند چه با ک دست از طلب نبا ید داشت که خور شید همواره در اسمان هست پیوسته در جا ئی می در خشد ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه پنجم اسفند 1386 \|


	به مردم ازا ده ایمردم ازاده!کجا ئید کجا ئید ازادگی افسرد بیا ئید بیا ئید در قصه تا ریخ چو ازاده بخوانید مقصود از ازاده شما ئید شما ئید چون گرد شود قوت تان طور عظیمید گسترده چو با ل و پرتان فر هما ئید بی شبهه شما رو شنی چشم جها نید در چشمه خورشید شما نور و ضیا ئید بسیار مفا خر پدران تان و شما راست کو شید که یک لخت بر ان ها بفزا ئید! مانا -که به یک زاویه خانه حر یقی است هین!جنبشی از خویش که از اهل سرا ئید ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه پنجم اسفند 1386 \|


	بینوا - از دکتر نصرت الله کا سمی دی از رهی گذشتم و دیدم به گوشه ای خلقی ستا ده اند و هیا هو به پا بود گفتم: که این تجمع و غو غا برای چیست؟ گفتند :بهر مردن پیری گدا بود گفتم جه نام دارد وفرزند کیست او؟ گفتند بینوا پسر بی نوا بود اشکم به دیده امدو گفتم شنا ختم این بینوا برادر بی چیز ما بود \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه پنجم اسفند 1386 \|


	فریاد قفس من نگویم مرا از قفس ازاد کنید قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید فصل گل می گذرد -همنفسان بهر خد ا بنشینیدبه با غی ومرا یاد کنید یاد از این مرغ گر فتار کنید - ای مر غان چون تما شای گل ولاله و شمشا د کنید هر که دارد زشما مرغ اسیری به قفس برده در با غ و به یاد منش ازاد کنید اشیان من بیچاره اگر سو خت چه باک فکر ویران شدن خانه صیاد کنید شمع اگر کشته شد از باد مدارید عجب یاد پروانه هستی شده بر باد کنید جور و بیداد کند عمر جوانان کو تاه ای بزرگان وطن-بهر خدا داد کنید گرشد از جور شما خانه موری ویران خانه خویش محال است که اباد کنید کنج ویرانه زندان شد اگر سهم بهار شکر ازادی ان گنج خدا داد کنید \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در یکشنبه پنجم اسفند 1386 \|


	رکسانا احمد شاملو - قسمت سوم <<من همین تو فانم "من همین غریوم "من همین در یای اشوبم که اتش صد هزار خواهش زنده در هر موج بی تابش شعله می زند!>> - "رکسا نا" - <<اگر می توانستی بیائی ترا با خود می بردم . تو هم کف و تو فان و دریائی تلا شنده می شدی تو هم ابر می شدی و هنگام دیدار ما از قلبمان اتش می جست و دریا و اسمان را روشن می کرد ...در فریاد های تو فانی خود سرود می خواندیم "در اشوب امواج کف کر ده ی دور گریز خود اسایش می یا فتیم " و در لهیب اتش سردو رو ح پر خروش خود می زیستیم ...اما تو نمی توانی بیائی نمی توانی تو نمی توانی قدمی از جای خود فراتر بگذاری>> -می توانم . رکسا نا می توانم ... می توانستی" اما اکنون نمی توانی و میان من وتو به همان اندازه فا صله است که میان ابر های اسمانی و انسان هائی که در زمین سرگردانند ......-<< رکسا نا >> و دیگر در فریاد من اتش امیدی جر قه نمی زد..-شاید بتوانی تا روزی که هنوز اخرین نشا نه های زندگی را از توباز نستا نده اند " چون قایقی که باد دریا ریسمانش را از چوب پا یه ی ساحل بگسلدبر دریای دل من- عشق من -زندگی من - بی وقفه گردش کنی-با ارامش من ارامش یا بی در تو فان من به غریوی وابری که در دریا می گرید شو راب اشک را از چهره ات بشو ید . تا اگر روزی افتا بی که باید بر چمن ها و جنگل ها بتابد اب این دریا را خشک سا خت ومرا دریائی بی اب و بی ثمر کرد تو نیز بسان قایقی بر خاک بنشینی و بی ثمر گردی و بدینگونه - میان من وتو اشنائی نز دیکتری پدید اید اما اگر اندیشه کنی که هم اکنون می توانی به من - که رو ح دریا - روح عشق-و روح زندگی هستم - باز رسی "نمی توانی ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط محمود نفیسی در پنجشنبه دوم اسفند 1386 \|