|
|
|
|
|
-"شا عر کجاست؟} -"نیست!" -"خفه! رو سبی پست! بمن حقه میزنه! گمشو وگر نه..." -رنگ زرخسار زن پرید: -"اخرچه..." کرد ضر به شلاق سا کتش سر باز ها بدرون خا نه امدند - هو ...م. هاه ها.. ه! خا نه نیست!پس این کبست رو سبی" شا عر زجا ی خا ست پریشان: برای چیست این قیل و قال؟- قا فیه گمشد حکا یتیست!" فر یا د بر کشید رئیس سپا هیان: -"سا کت بمیر بیهوش ! کو مد ح اسب شاه؟ " -قربان چه؟ مدح.. مدح چه؟ مد .. مدح اسب شا؟ رو حم خبر ندارد از این ما جرا.." -"اه....ها ...! رو حت خبر ندارد- شیطان سم سیاه!- دیوان ولیک از همه قصد تو اگهست: یک ذره عشق شا ه و وطن نیست در دلت یک ذره نیست غیرت در اب و در گلت رو حت خبر ندارد؟هه ... هه - تو شاه را هر گز سوار اسب سیا هش ند یده ای؟ زیر لوا ی قدرت او هر که شا عر است {خو د شا ه را نه مدح و ی از شعر بر تر است} لیکن مد یحه با ید گو ید بر اسب او: این حکم مهر میهن و شا ه است و السلام اینک کجا ست شعر تو؟ خوب امدی بدام! خا ئن! سپا هیان ! بکنید ش زکله پو ست!".... اتش زبا م خا نه شا عر زبا نه زد......... احمد شا ملو - ۱۳۲۹ - تهران |
||
|
+
نوشته شده در شنبه یازدهم شهریور 1385ساعت 13:39 توسط محمود نفیسی
|
|
||