باران - جزا ی فعل بد

ادبیات و فر هنگ وهنر امروز

	جزا ی فعل بد
در ان زمان که مرا میل گلعذا ران بود زسزه خط من اندکی نما یا ن بود سنین عمر من از نوزده رسیده به بیست که گرم عشق و در برم گلر خا ن فرا وا ن بود وز ان میا ن صنمی چا بک و سپید اندام که مو لد و وطنش خا ک پا ک کر مان بود لطا فت بدنش بین که وقت خورد ن می زنا ف تا به گلو رنگ می نما یا ن بود دران زمان که خو ر شید می نمود غروب طلو ع بدر من از طر ف کو هسا ران بود زاتفا ق شبی این دو بیت می خوا ندم به جا ن دو ست اگر قصد من ز جا نان بود گدشت انکه ترا زلف عنبر افشا ن بود گذشت انکه مرا خا طری پریشا ن بود از این شعر بسی بر او بر خورد که بس نکته سنج و سخندان بود در جوا ب من نوشته بو د دو بیت که شرح حال من در ان رو ز گا ران بود کسی که نعمت ایا م وصل کفرا ن کرد سزا ی فعل بدش رو ز گا ر هجرا ن بود
+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم مهر 1385ساعت 19:41 توسط محمود نفیسی \|

	درباره
محمود نفیسی لیساس روز نامه نگاری وادبیات و زبان فارسی از دانشگاه ا دبیا ت تهران همکاری با مجلات سخن و تحقیقات روز نامه نگاری


RSS POWERED BY BLOGFA.COM