شب به رو ی جا ده نمنا ک                                                      سا یه های ما زما گو ئی گریزا نند                                               دو ر از ما در نشیب را ه                                                           در غبا ر شو م مهتا بی که میلغزد                                              سر د و سنگین بر فرا ز شا خه های تا ک                                    سو ی یکدیگر به نر می پیش می را نند                                       شب به رو ی جا ده نمنا ک                                                      در سکو ت خا ک عطر اگین                                                       نا شکیبا گه بیکدیگر می او یزند                                                سا یه ها ی ما.......                                                                                همچو گلها ئی که مستند از شرا ب شبنم دو شین                        گو ئی انها در گریز تلخشا ن از ما                                               نغمه ها ئی را که ما هر گز نمی خو ا نیم                                     نغمه ها ئی را که ما با خشم                                                   در سکو ت سینه می رانیم                                                       لیک دو ر از سا یه ها                                                               بی خبر از قصه دلبستگی ها شا ن                                            واز جدا ئیها و پیو ستیگی ها شا ن                                            چشمها ی ما خسته در رکو د خویش                                          زند گی را شکل می بخشند(قسمت دو م شعر در بخش بعد خو اهد امد)