انکه گو نه ای گلگو ن را دو ست دا رد یا لبی چو ن مر جا ن را ستا یش می کند  یا از برق چشما نیکه ما نند  اختران  می  درخشند اتش درو ن را ملتهب می سا زد همینکه زمان فرتو ت انها را زائل کرد این شعله نیز خو اهد فسرد . اما اگر کسی را دو ست بدا ری که دا را ی اند یشه ای ملا یم و استو ا ر با شد و ارزو به اندا زه خو اهدو دل هردو بقدر هم از عشق  لبریز با شد . اتش چنین عشقی هر گز خا مو ش نخو اهد شد.من اگر اینها نبا شد در گو نه  ها یا لبها  یا چشما ن دلربا بحقارت می نگرم