هشتم   مرداد   ماه سال     ۱۳۸۰   دکتر امیر  حسین    اریانپور  در حالی از میان ما رفت  که رنج غربت در میهن  قطره قطزه ابش   کرد. اریان پور  نام تنها یک فرد نبود    جا معه شناس  بزرگ-یا رو شنگری جریان ساز نه!دکتر امیر حسین اریان   پور  نام   یک نسل  بود . امو ز گا ر امو زگاران ایران ومعلم انسان ساز.متفکر نامدار ایران  - با او ردن شعری   از او یا د او را زنده نگا ه می داریم: (گربخواهی گر نخواهی شب رود)                                                                                              اینجهان ما              جهان بو ده هاست      انرا چوتاروپود بوده هاست       لیک پو ینده است ذات بو ده ها    خود نیاز  امد بسان رود ها      هر چه را "این" گو ئی اخر "ان" شود    این شو د نابو د انگه ان شود      در دل هرچه بو د نا بودان نگر    دردل نابو د ها - بو دان نگر   چون شود نا بو دانچه هست بو د             مرغ فردا   بال  و پر خواهد گشود        مرز   دیروز است و فردا رو زما   مام فرداـدختر دیروز ما             هرچه را تو بنگری  ان یک دواست      هم پیام کهنه هم پیام  نو است  کهنه ونودو ستیزبی درنگ         قلب  هر چیز است  یک میدان جنگ      نو فرو کو بد رقیب کهنه را      نو بپا لا ید حریم خانه را             رین کشاکش   خو یش هم دیگر شو د    ان چه نو بو ده است   خو د نو تر شود                                 زین سبب  اینده پر ما یه تر است   از گذشته از هم اکنون بر تر استروز  من فرداست فردا   رو شن است  شام تیره بام را ابستن است                رو شنی  زاید  زبطن تیرگی     زاده بر زاینده  یابد چیرگی     گر بخو اهی و ر نخو اهی شب رو د           صبح تا ریخ بشر  ناگه دمد   ما همه در راه صبح رو شنیم در دل تاریخ ان سو می رو یم                     سیر ما  سا زنده تا ریخ ماست     سیر تاریخی کجا از ما جداست؟  جنبشی از جان ودل  با چشم باز  مرد  اکنون را کند اینده ساز   افتاب  زندگی  تا بنده باد      چشم ما بر طلعت اینده با د