| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
با ان همه سلاح/با ان همه ستوه / با اینهمه گلو له که بر سر تو ریخت ارستو ! این با ر هم درو غ در امد هلاک تو ! /انان که تند تند ترا خاک می کنند انان که زهر خند به لب دست خو یش را با گو شه های پر چم تو پاک می کنند.که دیگر تمام شد دنیا به کام شد تا ریک طالعان تبه کا ر بی دلند - خا دمان غافلند. تو زنده ای هنوز که بیداد زنده است تو زنده ای هنو ز که بارو ت زنده است تو در میان زمزمه دختران کوه در شعر در شراب و شبیخون تو زنده ای اوازه خوان گذشت ولی ترانه اش گل میکند به دامن کو ه پا یه ها / خو ر شید های شب زده بیدار میشوند یک رو ز از کمینگه تا ریک سایه ها / مردی و یک تفنگ / مردی و کو له باری از نان واز غرو ر / ازاده ای گشا ده جبینی/ قامت استو ار /یک رو ز بر وزارت کو با نشسته تند رو ز دیگر به خون /در سنگر بو لیوی - دو ر ازدیار ویار اه ای پلنگ قله - اه ای عقاب او ج / گر افرین خلقی شایسته تو بو د/ مرگی بدین بلندی بایسته تو بو د اه ای بزرگ امید / اینک که مرگ میبردت بر سمند خویش / اینگو نه کا میاب اینگو نه پر شتا ب / گر ارزو ی دیر رست را سراغ نیست در قلب ما بجو ی اتش- اهن ویرانگی و خشم - در قلب ما ببین که ویتنا م دیگری است (سیا و ش کسرائی)
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه چهارم بهمن 1385ساعت 22:1 توسط محمود نفیسی
|
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
پیوندهای روزانه |
|
|
نوید نو فرهنگ وادب (عشق جاودان) آرشیو پیوندهای روزانه |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||