چه فکر می کنی؟که با دبان شکسته زو رق به گل نشسته ایست زندگی؟                                                     درین خراب ریخته که رنگ عا فیت از ان گر یخته     به بن رسیده راه بسته ایست زندگی                          چه سهمنا ک بو د سیل حا دثه        که همچو اژدها دهان  گشو د    زمین و اسمان زهم گسیخت    ستا ره       خو شه خو شه ریخت                  و افتاب در کبو د  دره های  اب غرق شد    هوا بد است                         تو با کدام با د می رو ی ؟   چه ابر تیره ای گرفته سینه تو را      که با هزار سال بارش شبا نه  رو ز هم دل تو وا نمی شود     تو از هزا ره های دو ر امدی    در این دراز نا ی خو ن فشان به هر قدم نشان نقش پای تو ست  بر این درشتنا ک دیو  لاخ     زهر طرف  طنین گام های رهگشا ی تو ست    بلند و پست این گشاده دامگاه ننگ و نام      به خو ن  نوشته  نامه  وفای  تو ست     به گو ش بیستون هنو ز صدای تیشه های تو ست    چه تا زیا نه ها که با تو تاب عشق ازمو د       چه دارها که با تو گشت سر بلند                             زهی شکوه قامت بلند عشق  که   استوار مانددر هجوم هر گزند          نگا ه کن  هنو ز ان بلند دو ر-        ان سپیده ان شکو فه زار انفجا ر نو ر               کهر بای   ار زو ست                                                 سپیده ای که جان ادمی   هما ره  در هوای او ست     به بو ی یک نفس در ان زلا ل دم زدن     سزد اگر هزا ر بار  رو نهی بدان فراز    چه فکر می کنی؟   جهان چه ابگینه شکسته ایست   که سرو راست هم در او شکسته  می نمایدت       زمان بی کرانه را  تو با شمار  گام عصر ما مسنج   به پای او دمی است این درنگ درد و رنج   به سا ن رو د    که در نشیب  دره سر به سنگ می زند     رونده باش  امید هیچ معجزی زمرده نیست زنده باش      هو شنگ ابتها ج (ه ا .سایه)