می گو یند که ا فتا ب ـبی اندازه زیباو منظره گلها ئی  که در کنا ر رو د خا نه بر روی اب ریخته اند -بسیار دلا و یز است وپرو از با شکو ه  پرندگان  بسیا ر تما شا ئی!       .                                                    می گو یند که شبها رو شنا ئی دلکشی چهره اسمان را می اراید . بر روی در یا ئی که امو ا جش روح را به   اهتزاز می او رد .و کشتی ها با با دبا ن های سپیدمیخرامند.                                                              میگو یند:که رنگ گلها از عطر انها هم دلپذیر تر  و رو ح نو از تر است .                                            میگو یند:دره ها /کو هها/ چمنها /و بیشه ها / بویژه سحر گا هان  بقدری لطیف و دلکش است که انسان در     برابر این همه عظمت به زا نو در می اید.                                                                                     اما من نه ان دریا را که و لو له امو اجش بگو شم می رسد میتوانم دید نه ان گلهای رنگا رنگ را/نه اسما ن را/نه افتا ب / نه در ختان / ونه ان پرندگان رنگین پر وبال را و نه رو شنا ئی صبح را و از ندیدن انها هم     غمگین نیستم .                                                                                                                      خدا یا!من دیدن هیچ یک از لطا ئف این جهان گذران را ارزو نمی کنم  اما ای کاش یکبار/فقط یکبار/             روی  ما در م  را می دیدم.