شب چله زمستون همه جمع شدند .من از صحرا باز می گشتم . خروس ها خواب الو د و فسرده از سرما در کنج لانه های خاموش مانده بودنددر هوای سرد نیم شبی - انگاه که با هوسی سوزان دومین با نگ خودرا به دشتها و صحراها - به خانه های خفته در مه جنگل می فرستادم . صدای گرم و اشنا ئی شنیدم صدای گاو گا لش بود که در اتا ق خانه ی روستا ئی سرگذشت گرگ بیابونو تعریف می کرد.                                        برزگر سو زان خاک وقتی از نگار ما یوس شد داسشو دور انداخت و سر گذاشت به بیابون همینطور که کنار صحرای غمگین نشسته بود ونی می زد یک پلنگ خوش چشم از دور پیدا شد - اومد کنار برزگر نشست . به صورتش نگاه می کرد و به صدای نی گوش می داد. چشمانش شبیه چشمان نگار بو د . برزگر غم دلش تازه شد - هی نی زد و غم انگیز خوند و سر گذشت خودشو برای او تعریف کرد چشمهای پلنگ را اشک گرفت نز دیکتر رفت سرشو با مهر بونی به دستهای برزگر ما لید. بعد رفت بالای کوه و خودشو پرت کرد تو دره و جا بجا مرد . برزگر سوزان خاک از غصه اون پلنگ زمین گیر شد. سالها کنا ر همون دره نشست  نی زد و غم انگیز خوند تا روز مر گش رسید  کو لیا کنار بته های گون به خاکش سپردند .افتاب تیرماه سخت بر کهسا رها می تا بید و خونها را در چشمه ها به جوش می او رد  . سحر گا ها ن خروسی شگفت اوا - بر نو ک       بلند ترین  درخت دهکده بانگ می زد به صدای او دختر دهقان بر می خاست از کلبه خود گرفته تا پای گردنه ها زمین صحرا را اب و جارو       می کرد هنگام غروب به خانه باز می گشت و اهسته با خود می خواند:                                                                                               منم گر گ بیا بو نم  اتیش افتاده بر جونم   بی زار از گو سفند ون        محرم و هم درد چو پو نم     جوون گاو گا لش وقت خروس خون هست مهمونم  .سال بعد  درست روزی که خون داغ در چشمه کو هسار زرد به جوش امده بود  خروس جنگل ها بر بام روستا ئی نشست . با ل کو فت بازهم با امیدی مبهم اواز و حشی خود را سر داد. از درون کلبه خاموش صدائی بر نخا ست . دختر دهقان به بیا بانها فرار کرده بود مردم که از اشنائی او با خروسی از جنگل ها با خبر بودند  برای مرغ و حشی  نا شنا س و اواز نا ما نوسش نفرین فرستادند   .(پا یا ن)