واین هم  شعری  به نام  با ران  هم نام  بلاگ  من                                  باران     باز باران با تر انه با گهر ها فرا وان می خور د بر بام خانه من به پشت شیشه  تنها  ایستا ده در گذر   ها رود ها راه او فتاده    شاد و خرم یک  دو س گنجشک پر گو باز هر دم  می پرند اینسو  و انسو                می  خورند بر شیشه ودر مشت وسیلی    اسمان   امروز دیگر نیست نیلی      یادم ارد روز با ران گر دش یک روز دیرین     خوب   و شیرین توی جنگل  های گیلان      کو دکی   ده ساله  بودم        شاد وخرم   نرم  ونا زک    چست  وچا بک    از پرنده  از   چرنده    از خزنده  بود  جنگل    گرم   و زن ده   اسمان   ابی  چو  دریا یک   دو ابر اینجا    و ان جا  چو ن دل من روز روشن