بنهاد   پس از دامن   خود ان زن ازاد                                                                                       نان  را بسر قبر   چو شیری شده در خشم                                                                               در سنگر خود  شد چو  بخون  جسم تو غلتان                                                                           تا ظن نبری  انکه  وفا دار نبو دم                                                                                              فر زند    به جان   تو بسی   سعی نمودم                                                                                روح تو گواه است   که بوئی   نبد از نان                                                                                  مجروح و گرسنه زجها ن دیده ببستی                                                                                     من  عهد نمودم   که  اگر نان بکف ارم                                                                                    اول  بسر  قبر  عزیز  تو بیارم                                                                                                 بر خیز  که جان   بخشمت و  جان  بسپارم                                                                               تشویش  مکن  فتح  نمو دیم    پسر جان                                                                                اینک  به تو هم مژ ده  ازادی و هم نان                                                                                     وان   شیر شیر حلا لت که بخوردی زپستان                                                                              مز د  تو انکه   جان دادی   و پیمان   نشکستی